German poem
Im Aprölla 1879
by Michel Buck (1832–1888)
Wear s Grüa’ verroicht, dea preis i wäger glückle, Ihm scheint ussam kräutergrüana Gätle De geali Millstöck rous so appatickle Wia d Ochsa’auga dinna im Spinätle.
Deam schlaet d Finka wieder in de Boscha, Derzua noh d Amsla, d Droschtla, d Nachtigalla! Wia heancht as doch so schö’ und koscht koin Groscha, Weam sott a sötti Musing gauh’ it gfalla?
Beifalter siehscht dur d Lüfta luschtig fliaga, Pfôgaugete, Blôgflüglate und Schiller, Und hunta uff de Bluama dött se wiaga Im Sonnaschei’ de kleini weißi Müller.
I aber los uff sealli Gläsla oi’zig, Wo an de Fäda klinglat duß im Gata Und s Spatzavolk verjaicha müaßet, s koi’zig - Se gant au gar en so en Klang, en zata.
Wenn d Leut schau’ über meine Thema’ lachet, I hair dô doch, was diesi äll it hairet, Weisingena, dia koinar nôchi machet Und dia wia s Hoimwaih miar as Heaz versaihret.
Doch zruck in d Wealt! Ka’n i des Gläslaklingla Und was as saga will jô doch it fassa! Jetz hair i Zugamichla d Säagas dengla Und Schreinersmartis Karra goura uff der Gassa.