German poem
Hummeler
by Michel Buck (1832–1888)
Wia von s Färbers Laubalada Schwazi Tüachar ab der Stang, Hanget Wolka ra vom Himmal, Dingar, siebazg Ehla lang.
Und im Menger Loch, dô walet Grôi Neabalwargla rum, Wearet dicker äll und bolet Schiagar d Böm und d Häuser um.
Schütta thuats aß wia mit Gelta, Was der Himmal nu’ verspeit, Daß as ui wia d Uhragläser Blôtra uff der Gassa geit.
Pflätscha thuat as von die Dächer, Rauhr und Rinna schluckets it, Bäch und Weihar überlaufet, Neammet Steag und Brucka mit.
Und so dourats bei drei Wocha, Länger gôhts jeatz nimmamaih, Rangats nu’ noh bis am Zeinschtig, Hau’ mer statt em Land en Sai!
Und s guat Weattar lôht se neana Weit und broit am Himmal seah’. „Jetz isch Zeit, jetz muaß vom Schultas Endli môl a Zoicha gscheah’,“
Saget d Leut anand in d Auhra, Weit im Feald duß sogar lout, Denn ins Schulza Nähi saga Hätt des denischt koiner trout.
O ma’ fürcht a’ und da’ Büttal Grad wia s Fuir und s siedig Schmalz, Könntet jô so lausi Reda Leicht oim hoimgea’ ussam Salz!
Doch se wearets endli inna, Und em Schultas fällt as ei’ Boid Kollegi zema z biatet, Des könnt gauh’ noh s gscheidischt sei’.
Und se loihnet dô wia d Jünger Aell um s Schulza Ofa rum, Gucket still und kummerhäftig Gega s Schulza Sidla num,
Wo der Haichischt Fuir thuat schlaga Und uff guati Rätla sinnt, Wo sei’ Zundal nia will raucha Und so kalt sei’ Pfeifle brennt.
Brummla hairt man dô und dött zwôr, S fällt em eabbas halba’n ei’, Aber wia’n er des will heba, Husch, isch schau’ verganga gsei’.
Oi’s môls schlecht der Schultas Fuiar, D Funka flieget nu’ so nous, Und as dampft sei’ Kloba mächtig, Speit wia d Kohlameiler ous.
Gmächle gauhnt dia gstrengi Ecker Von seim Moul de Läppla zua, Und as geit am End a Lächla Schiagar vom a halba Schuah.
D Aeugla druckt ar pfiffig zema, Patle des zuar reachta Hand, Und as gauhnt dia Nasalöchla Wia’n a Fischmoul ußanand.
Boid Kollegi gucket wôlli Uff da Haischta Wunders vol, Au’verruckt aß wia der Zoiger Vom Mangetas uff da Pol,
Glotzet äll mit graußi Auga, Doch der Schultas lachat nu’ Still und zfrieda - o, as lächlat Nu’ a Früahlingssonna so!
Endli huaschtat ar und putzat Mit em Aermel d Leafzga’n a, Und ear bsinnt se äll noh, wia’n ar Gauh’ des Ding reacht gschickt wöll sa.
Diesi aber schweiget, neammet Vol Gidanka’n äll en Pris, Hôt ma’ suscht au nix im Hiara, Hôt ma’ denischt dea’ doch gwis.
Lait jetz s Pfeifle uff da Simbsa, S Redhous goht zmôl wia’n a Trauf, Und ear egschplaziart en, daß ma’ S Weattar gwis im Klauschter kauf.
S hä a’n Apathaik, a ganzi, In die ganzi hä ma’ ällz, Bopprament füar Taud und Teufel, It nu’ Weackalduragsälz.
D Kittelhearra wearet leabig, Jeder ischt der gscheidischt Ma’, Fuchtlat mit de hôrge Finger, Was ma’ nu’ verfuchtla ka’.
„O as Rätsle ischt jetz funda, Reagaweattar, du bischt hi’, Watt, diar wead gauh’ abizunda! O, wia kluag sind eusri Plä!“
Und der Büttel büschtat d Hosa Und ear sturmts von unta’n ouf Und ear schlupft in Sonntigskittel Und ear sticht soldatisch nouf.
„Jetz, iahr Hearra, bi’n i grüschtat – Kotz, mei’ Dach, des hau’n i noit, Zwôr mei’n Alti weads wohl bringa, Nôcha bi’n i fetig kloidt.
Und ear lauft dur Dreck und Lacha Und ear kaihrt im Mohra’n ei’: „Auhn en Budel bei so Weatter Ka’ ma’ it ins Klauschter nei’.“
Kommt dô doch zum Apathaiker: „Sott a weng guat Weattar hau’ Nô Befehl der Obrikoita, Und dia wearets wohl verstauh’“.
Hinterdenkle lauft zum Hearra Nous der Apathaikerskneacht, Und der Büttel denkt: „Dear kennt mer Äll dia Büchsa au noit reacht.“
Mittlerweil dô kommet boide Mit ra kleina Schachtel rei’: „Loset, Büttel,“ sait der Herr dô, „Achtet uff dia Schachtel fei’!
S Weattar ischt a wusligs Weasa, Wia s Keacksilber, s bleibt it stauh’.“ „Sö binolle!“ sait der Büttal, „Däaffet dô koi Kummer hau’.
Hätt ma’ mi zua sotti Sacha Suscht dô rei’ ins Klauschter gschickt? O miar sind schau’ andri Gschäfter, Seall beim Oberamtma’, glückt.“
Und ear nimmt sei’ Reagadächle, Frôgat nô der Schuldikoit. „Nix füar desmôl“, geit mit Lacha Ihm der Apathaiker Bschoid.
Aber s rangat äll noh fürchtig. „Ai, a bitzle Sonnaschei’,“ Denkt der Büttel beinem selber, „Wur doch koi’ Verbreacha sei’“.
Losat drum an seiner Schachtel, Hairt, wias dinna brummla thuat: „Sakrameits, aß wia a Hummel!“ Und ear kratzat hintram Huat.
„Wills doch wôga“, denkt er weiter, Lupft da Deckel hofele ouf, Aber s ruit a’ wieder halba Und ear dreht a’ wieder nouf.
Losat nohmôl: „Ai, der Duixel!“ Sait er, „wenns it ranga thät, Wär dear Kog miar wohl dôhinna,“ Und ear hôt schau’ wieder dreht.
Schnurriburri! O, dô fluigt am S Weattar bei der Schachtel rous. „Jessas!“ schreit er, „heo! Weattar! Z Emaringa bi’n i z Hous.
Dôrum fluig in eusan Zeahnta, Dôrum gohts in eusa Gäu!“ Aber wia’n er schreit und drauhet, S Weatter bsieht koin Büttel maih.
Wia’n as weiter nôch sei ganga, Want er wissa, liabe Leut? Gauhnt nu’ seall ge Emaringa, Wo ma’ ui glei Ouskunft geit,
Gwis so deutli, daß iahr schwerle Nochmôl nôchi frôga want, Wôrum grad dia Emaringar Nu’ alloingats „d’ Hummeler“ sand.