Versos German Michel Buck Eusa Bach

German poem

Eusa Bach

by (1832–1888)

Listen in the reader

A’ hauhi Doanheck groant am Roi’ Und untrar ussam Nagelstoi’ Rinnt zwischet Bluama glockaheall A starker, frischer Brunnaqueall.

Sei’ Pfohsand strudlat, ob es siad, Und wirblat rum und wead it müad, Fluicht ällwei nouf, fluicht ällwei na, Seit wenn? wia lang? wear könnt des sa?

Und blôtra thuats vom Erdreich rouf, Aß höb a Weasa dunta schnouf. Los? Schwätzt as it? dô könnt i gauh’ Kassei’ gar noh sei’ Sprôch verstauh’.

„O Bua,“ saits, „i bi’ maih aß alt, Woiß uja Marking, fainfmôl Wald Und fainfmôl Feald, und renn am End, Wenn neana koini Leut maih sind.

I hau’ äll deini Nähni kennt Und ihne s tägli Trinka gspendt, Iahr Väah und iahri Wiesa tränkt Und hau’n en noh Gedanka gschenkt.

Se haunt jô ghoust – und des ischt wôhr – Bei miar dô huß viel hundert Jôhr. Doch wo-n-en d Hoimat brennt ischt a, Dô sind se weiter an mer na

Und haunt im Dorf an Ranka bout. Dô sprenz en heu’t noh iahra Krout Und tränk en d Hab und schwemm en d Gäul Und nimm da Schmotz mit in der Eil.

Und wenns im Bschrieb dinn gschriaba stôht, Daß ui der Bach oft bschädigt hôt, Du woischt, des hôt a’n andrer thau’, I ka’ it guat füar d Weattrar stauh’,

Füar d Wolkabrüch, füar Loim und Kôt, Wenn über d Nacht der Schnai vergôht. I thuar koim Steag und Brückle waih, I nimm koi’ Holz, koi’ Strauh, koi’ Heu,

Koi’ Häusle und koin Sousteig mit. Noi’, sotte Au’deiß thuar i it. I bi’ äll willig, bi’ äll gschlacht, Hau’ ui äll nuinz aß d Putzmagd gmacht.

Wo wär in miar a’n Au’glück gscheah’? Hau’ gean de Buaba Groppa gea’, Haun s täglis in mer watta lau’, Koim Hüahnle nia a Loidle thau’.

Hau’ ujam Öler, wenn au gstät, Uß Kräfta s Mühlrad redle dreht, Bi’ äll füar ujen Nutza gsei’. Was keit ma’n aber in me rei’

Im Au’dank, heo? Gott verzeihs! Verreckte Katza, hine Mäus. D Klöpfhäfa leert ma’n in me ous, Dur s Gscheida Mischte muaß i nous

Zum Fleacka und duß d Gäu’s noh hau’ Und in ra wüaschta Lacha stauh’, Bis endle d Schwaza zua mer kommt Und d Feadra uß meim Häsle rummt.“

Dô sag i: „Bächle, du hôscht reacht, Jô d Leut, dia sind a’fanga schleacht; Denn schafft se oiner au schiar krank, Was kriagt er? Nix aß s Tuifels Dank.

Was witt dervon? So sind se môl Und bleibet se, dia Hundertstrôhl. Wead iabott au dei’ Wasser trüab, Renn zua und thuars de Alte zliab,

Wia-n-i di halt in Aihra hauh Und diar z liab meine Alti au Trutz ällam Gspött doch nôchi mach Und mi schreib: „Michel Buck am Bach!“ –