German poem
Schtorcha-Bsuach
by Otto Keller (1875–1931)
„Pscht! Kenderle, jetzt mäuslesstill, Der Schtorch fliagt omanander, Vielleicht brengt ’r a Kendle ons, Drom schlofet lieb mitnander!“ – Se heeret, was d’r Papa secht, Drei Kendergsichtla schtauna: „A Kendle ons?“ – Ond no goht’ a, A Wischbera ond Rauna. ’s oi mecht a Briaderle, a klois, Mit dicke rote Bäckla, ’s zwoit freit sich uf a Schweschterle Mit lauter blonde Leckla. ’s ältscht aber, ’s Fritzle, secht bloß leis, Es ka sei Glick kaum traga: „A Kendle ons! – o dees wird schee, – Was wird do d’ Mama saga?“ A Engel schwebt durch d’ Schtuba leis Uf weiche, sanfte Schwenga, – Se schlofet, ond er wenkt em Schtorch: „Jetz kasch des Kendle brenga!“ – –