Versos Portuguese Afonso X de Leão e Castela CCCXLVI (Como Santa Maria guariu ha moller…)

Portuguese poem

CCCXLVI (Como Santa Maria guariu ha moller…)

by (1221–1284)

Listen in the reader

Como Santa Maria guariu ha moller d'Estremoz do braço e da garganta que ll' ynchara.

Com' a grand' enfermidade en sãar muito demora, assi quen guareç a Virgen é guarid' en pouca d'ora.

Onde desta razon grande miragre contar vos quero que fezo Santa Maria, a Madre do gran Deus vero que no dia do joizo verrá mui brav' e mui fero e juygará o mundo tod' en mui pequena ora. Com' a grand' enfermidade en sãar muito demora...

En Estremoz, ha vila de Portugal, foi aquisto que guariu ha enferma a Madr' onde Jhesu-Cristo naceu por salvar o mundo, que foi connosçud' e visto, ond' o sol, quand' el pres morte, tornou mais negro ca mora. Com' a grand' enfermidade en sãar muito demora...

Aquesta moller manceba era e grand' e fremosa, mais ha enfermidade ouve mui perigoosa; ca o braço ll'inchou tanto, de que foi [mui] temerosa de o perder e o corpo. Mais a inchaçon foi fora, Com' a grand' enfermidade en sãar muito demora...

E en mui pequeno tenpo foi o braço tan inchado que mais seer non podia, e vermell' e ampolado muit' e de maa maneira; e sol carne nen pescado non comia, nen al nada. Mais aquela que senpr' ora Com' a grand' enfermidade en sãar muito demora...

A Deus, s' amercou dela; ca, pois foi ena eigreja sua, a que a levaron, log' a que beita seja a guariu ben daquela enfermidade sobeja por mostrar a sa vertude que mui toste lavora. Com' a grand' enfermidade en sãar muito demora...

Quand' esto viron as gentes, deron loores grãadas aa Virgen groriosa, a que sempre sejan dadas, que as portas do inferno ten por noss' amor sarradas e o dem' avezimao eno avisso ancora. Com' a grand' enfermidade en sãar muito demora...