Portuguese poem
CCCXVI (Como Santa Maria fillou vingança do…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
Como Santa Maria fillou vingança do cerigo que mandou queimar a hermida, e fez-lla fazer nova.
Par Deus, non é mui sen guisa de ss'ende mui mal achar o que a Santa Maria s'atrev' a fazer pesar.
Desto direi un miragre que conteu en Portugal, en Alanquer, un castelo, e quero-vos dizer qual; e vos punnad' en oý-lo por aquel que pod' e val, ca per ele saberedes Santa Maria guardar Par Deus, non é mui sen guisa de ss'ende mui mal achar...
De fazer con que lle pese, nen vos atrever per ren de provar neha cousa per u perçades seu ben, nen que tennades en pouco seus feitos nen en desden, mais que sempre a sabiades servir, temer e amar. Par Deus, non é mui sen guisa de ss'ende mui mal achar...
En aquela vila ouve un crerigo trobador, que sas cantigas fazia d'escarn [n] o mais ca d'amor, e era daquela vila da eigreja prior, e Martin Alvitez nome avia, se Deus m' anpar. Par Deus, non é mui sen guisa de ss'ende mui mal achar...
E demais, sen tod' aquesto, mui privad' era del Rei Don Sancho en aquel tenpo; e com' en verdad' achei, alen do rio da vila, assi com' eu apres' ey, vertudes sse descobriron, e fezeron y altar Par Deus, non é mui sen guisa de ss'ende mui mal achar...
A onrra da Groriosa, a Virgen Madre de Deus, assi que de muitas partes vian aly romeus; ca ali mostrava ela muitos dos miragres seus en guarir çopos e mancos e cegos alumar. Par Deus, non é mui sen guisa de ss'ende mui mal achar...
Quand' esto viu Don Marto, pesou-lle de coraçon, porque da sua eigreja perdia a oblaçon por est' outra que vos digo; e mandou log' un tiçon fillar e põer-lle fogo, assi que a fez queimar. Par Deus, non é mui sen guisa de ss'ende mui mal achar...
Deste feito que fez ele muit' aa Virgen pesou, e Jhesu-Cristo, seu Fillo, logo ssa Madre vingou, assi que d'ambo-los ollos Martin Alvitez cegou, estand' assi ante todos; e fillou-s' a braadar Par Deus, non é mui sen guisa de ss'ende mui mal achar...
Dizend': «Ai, Santa Maria, est' eu mio fui merecer, por quanto na ta hermida mandei o fogo põer; mais por emenda daquesto farey-a nova fazer, toda de cal e de pedra.» E logo a fez lavrar. Par Deus, non é mui sen guisa de ss'ende mui mal achar...
E des que foi toda feita, fez missa dizer aly da Virgen, mui ben cantada, e mandou-sse levar y; e tan toste que foi dita, per quant' end' eu aprendi, viu logu' e foi ben são, e começou de chorar Par Deus, non é mui sen guisa de ss'ende mui mal achar...
De gran prazer que avia, ca aquest' avir sol que ome con prazer chora, e diss' el: «Sennor, eu fol fui de que trobei por outra dona, ca niha prol non ouv' y aa mia coita. Poren te venno jurar Par Deus, non é mui sen guisa de ss'ende mui mal achar...
Que ençuant' eu vivo seja, nunca por outra moller trobe nen cantares faça oy mais, ca non mi á mester; mais por ti direi de grado quanto ben dizer poder, e des aqui adeante quero ja por ti trobar.» Par Deus, non é mui sen guisa de ss'ende mui mal achar...