Portuguese poem
CCCXXVI (A Santa Maria muito ll' é…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
A Santa Maria muito ll' é greu de quen s' atreve de furta-lo seu.
Ca a Sennor que o atan ben dá non á ome razon de lle furtar nen de roubar-ll' o seu nen llo fillar, ca servindo-a ben ave-lo-á. A Santa [Maria] muito ll' é greu...
E daquesta razon vos contarei un gran miragre que fez ha vez en Tudia esta Sennor de prez, e daqueles que foron y o sei A Santa Maria muito ll' é greu...
A aqueste logar con devoçon ven y as gentes e son romeus por servir a nobre Madre de Deus, e dan y todos mui grand' ofreçon. A Santa Maria muito ll' é greu...
Onde foi que un ome mui fiel desta Sennor foi aly offrecer sas colmas, de que podess' aver a eigreja muita cera e mel. A Santa Maria muito ll' é greu...
E quen a verdade saber quiser, saberá que as poseron aly derredor da eigreja, e, com' oý, guardava-as ha pobre moller. A Santa Maria muito ll' é greu...
E ladrões ha noit' ant' a luz furtáronas todas e foron-s' en, assi que non envergonnaron ren a ela neno que morreu na cruz. A Santa Maria muito ll' é greu...
Outro dia, pois viron este mal, os do logar fillaron-s' a carpir, e log' a Santa Maria pedir foron vingança deste feito tal. A Santa Maria muito ll' é greu...
E log' un cavaleir' aly chegou que de toda a terra a redor era jostiça, e pois sabedor foi deste feito, busca-los mandou. A Santa Maria muito ll' é greu...
E el meesmo non foi y de dur en pos eles, buscando-os assaz, ata que os viu jazer como jaz o cõello ascondud' ou o mur. A Santa Maria muito ll' é greu...
E as colmas tian atras deitadas, e non podian de pran fogir con elas; enton manaman os prendeu, que non atendeu a cras. A Santa Maria muito ll' é greu...
More by Afonso X de Leão e Castela
- CCCXXII (Como Santa Maria guariu u ome…)
- CCCXXIII (Ontre toda-las vertudes que aa Virgen…)
- CCCXXIX (Como deus fez a un mouro…)
- CCCXXV (Con dereit' a Virgen santa á…)
- CCCXXVII (Como Santa Maria guariu o crerigo…)
- CCCXXVIII (Esta é como Santa Maria fillou…)
- CCCXXX (Qual é a santivigada)
- CCCXXXI (Ena que Deus pos vertude grand'…)