Portuguese poem
CCCXXXI (Ena que Deus pos vertude grand'…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
Ena que Deus pos vertude grand' e sempr' en ela crece, poder á d'enjermidades sãar e toda sandece.
Ca tant' é a ssa vertude grande daquesta Reynna, que o que en ela cree non busc' outra meezynna; que quant' é o mal chus forte, tanto o tol mais agynna, ca a cada door sabe ela quant' y pertece. Ena que Deus pos vertude grand' e sempr' en ela crece...
Onde daquest' un miragre en Rocamador avo na se igreja da Virgen, onde tod' o mund' é cho de sas graças e mercees, e que por nosso ben vo Jhesu-Crist en ela carne fillar con que nos nodrece. Ena que Deus pos vertude grand' e sempr' en ela crece...
Ha moller ouv' un fillo que mui mais ca si amava, boo dus doz' anos, e sempre ss' en el catava en com' era fremoso, e mil vezes lo beijava como madr' a fillo beija con que muit' afan padece, Ena que Deus pos vertude grand' e sempr' en ela crece...
E faagava-o tanto quanto faagar podia. Mais o moç' a pouco tenpo da gran fever morria; e o doo que por ele enton sa madre fazia, e contar-vos de com' era grande, muito mi avorrece. Ena que Deus pos vertude grand' e sempr' en ela crece...
E braadava mui forte, depenando seus cabelos, des y os dedos das mãos non quedava de torce-los, e outrossi a seus braços non leixava de mete-los, dizendo: «Sen ti, meu fillo, este mundo m' escurece.» Ena que Deus pos vertude grand' e sempr' en ela crece...
E[n]quant' a missa disseron, sempre fez aqueste doo, dizendo: «Sen ti mui soa fico, e tu sen mi soo; e oy mais jarás so terra ben como jaz teu avoo, e muit' ei coraçon forte que agora non perece.» Ena que Deus pos vertude grand' e sempr' en ela crece...
E pois a missa foi dita, o menynno soterraron, e a madre come morta de sobr' ele a tiraron; e ben assi seus parentes a ssa casa a levaron come a moller transsida que ni un nenbro non mece. Ena que Deus pos vertude grand' e sempr' en ela crece...
Assi jouv' aquela noit', e outro dia madurgada foi veer u soterravan seu fillo a malfadada [.......................] achou e foi tan coitada que tornou poren sandia; ca muitas vezes contece Ena que Deus pos vertude grand' e sempr' en ela crece...
Que con gran coita o siso perden os que mui coitados son. E assi fez aquesta pelos seus maos pecados, assi que todo-los santos eran ja dela nojados andando dus en outros. Mas a que nunca falece, Ena que Deus pos vertude grand' e sempr' en ela crece...
Virgen santa groriosa, ouve dela piedade; e pois foi ena sa casa de Rocamador, verdade foi assi que atan toste lle deu logo sãidade: ca u chega sa vertude, logo sen dulta guarece. Ena que Deus pos vertude grand' e sempr' en ela crece...
More by Afonso X de Leão e Castela
- CCCXXVI (A Santa Maria muito ll' é…)
- CCCXXVII (Como Santa Maria guariu o crerigo…)
- CCCXXVIII (Esta é como Santa Maria fillou…)
- CCCXXX (Qual é a santivigada)
- CCCXXXII (Esta é como en u mõesteiro…)
- CCCXXXIII (Como Santa Maria de Terena guariu…)
- CCCXXXIV (De resorgir ome morto deu Nostro…)
- CCCXXXIX (En quantas guisas os seus acorrer)