Portuguese poem
CCCXXXII (Esta é como en u mõesteiro…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
Esta é como en u mõesteiro en[o] reino de Leon leva[n]tou-sse fogo de noite, e mató-o a omage deSanta Maria con o veo que tiinna na cabeça.
Atan gran poder o fogo non á per ren de queimar como á Santa Maria, quando quer, de o matar.
Ca, macar grand' elemento foi Deus do fogo fazer e de queimar toda cousa lle foi dar tan gran poder, mayor o deu a sa Madre, de que ele quis nacer e pois ena carne dela foi os infernos britar. [A] tan gran poder o fogo non á per ren de queimar...
Ond' un mui maravil[loso] miragre vos contarei que avo en Carriço, per com' en verdad' achei, un mõesteiro que éste preto de Leon, e sei que o fez Santa Maria por sa vertude mostrar. Atan gran poder o fogo non á per ren de queimar...
Aquel mõesteiro éste desta ordin de Cistel, e á y ha omagen que ten seu Fillo, mui bel meno, ontre seus braços, e sé en u chapitel fremos' e mui ben lavrado, posto sobelo altar. Atan gran poder o fogo non á per ren de queimar...
As donas daquel convento todas mui gran devoçon an en aquesta omagen, e van y de coraçon cada noit' e cada dia e fazen grand' oraçon, e ven con sas candeas por o log' alumear. Atan gran poder o fogo non á per ren de queimar...
Onde foi ha vegada que palla deitaron y muita na eigreja toda, e era mester assy por gran frio que fazia, e ar deitaron log' y estadaes encendudos, como soyan deitar. Atan gran poder o fogo non á per ren de queimar...
E un estadal daqueles ha monja encendeu ontr' o altar e o coro, e o fogo s' aprendeu del aa palla, e logo tan feramente correu a chama del, que ss' ouvera ao altar a chegar. Atan gran poder o fogo non á per ren de queimar...
Mais a Virgen groriosa non quis esto consentir, nen quis que aquele fogo podesse adeant' yr; e porend' a ssa omagen fillou logo, sen mentir, o veo da ssa cabeça e ant' o fogo lançar Atan gran poder o fogo non á per ren de queimar...
O foi. E depois o fogo sol non queimou nulla ren, ante foi tan toste morto polo prazer da que ten en poder os elementos; ca nen u non vai nen ven, senon quanto o seu Fillo quer en eles ordar, Atan gran poder o fogo non á per ren de queimar...
Que ordou que o veo delgado mais ca cendal podess' amatar o fogo e non soffrer que mais mal fezesse do que fezera, por vertud' esperital da Virgen, ond' a omagen avia o semellar. Atan gran poder o fogo non á per ren de queimar...
Entonce a sancreschãa, que dormia, s' espertou e para tanger os sinos duas consigo levou monjas e aa eigreja foi; e pois que dentr' entrou, viu tod' esto que ja dixe e foy-o logo contar Atan gran poder o fogo non á per ren de queimar...
Ao convent' u durmia, e disse: «Por esto vin, por vos mostrar gran miragre que ora conteu a min; e sei que poi-lo oyrdes, diredes, par San Martin, que d'outro mayor daqueste nunca oystes falar.» Atan gran poder o fogo non á per ren de queimar...
Log' enton a abadessa, que era bõa moller, foi alá, e o convento ar foi y mui volonter; e pois viron o miragre, disseron: «Muit' é mester que dest' a Santa Maria sabiamos loores dar.» Atan gran poder o fogo non á per ren de queimar...
Enton começaron todos cantando a dar loor aa Virgen groriosa, Madre de Nostro Sennor; e pois deitaron-s' a prezes cab' o altar en redor, rezando per seus salteiros quanto podian rezar. Atan gran poder o fogo non á per ren de queimar...
More by Afonso X de Leão e Castela
- CCCXXVII (Como Santa Maria guariu o crerigo…)
- CCCXXVIII (Esta é como Santa Maria fillou…)
- CCCXXX (Qual é a santivigada)
- CCCXXXI (Ena que Deus pos vertude grand'…)
- CCCXXXIII (Como Santa Maria de Terena guariu…)
- CCCXXXIV (De resorgir ome morto deu Nostro…)
- CCCXXXIX (En quantas guisas os seus acorrer)
- CCCXXXV (Como Santa Maria converteu un gentil…)