Versos Portuguese Afonso X de Leão e Castela CCCXXXIV (De resorgir ome morto deu Nostro…)

Portuguese poem

CCCXXXIV (De resorgir ome morto deu Nostro…)

by (1221–1284)

Listen in the reader

De resorgir ome morto deu Nostro Sennor poder a sa Madr' e toda cousa guardar de se non perder.

E desto fez en Terena, ond' averedes sabor, un miragr' a Virgen santa, Madre de Nostro Sennor, que ou[v]' ha vez guarido u mancebo lavrador dun mui gran mal que a[via], que lle fezeran fazer. De resorgir ome morto deu Nostro Sennor poder...

Este, per quant' ei apreso, en Aroches gran sazon morou con u bõo ome que el mui de coraçon servia muit' e amava; e polo guardar enton de mort', ouv' en ssi fillado tal mal ond' ouv' a morrer. De resorgir ome morto deu Nostro Sennor poder...

Daquesto dizer-vos quero assi como conteceu; Bartolomeu a aqueste chamavan, e doeceu; des i o ome, seu amo, pesou-ll' en muit' e prendeu seus bois con que lavrar fosse, pois viu que sse non erger De resorgir ome morto deu Nostro Sennor poder...

Seu mancebo non podia; e porende o leixou e que mui ben del penssassen a ssa companna mandou. E sa moller con maldade enton vynno tenperou con ervas, como o désse a seu marid' a bever, De resorgir ome morto deu Nostro Sennor poder...

E diss[e] a o mancebo: «Se ora podess[es] yr ao agro a teu amo, punnarei en cho gracir, e levasses-ll' este vo, podes el e mi servir muit'; e sei ora con ele, por Deus, ante [de] comer. De resorgir ome morto deu Nostro Sennor poder...

E dar-ll-ás aqueste vo, e fas como te direi: non bevas [en] nemigalla, e ven-t' e eu te darei algo, se esto fezeres, e demais gracir-cho-ei, e a mi e a teu amo farás ora gran prazer.» De resorgir ome morto deu Nostro Sennor poder...

O mancebo oyu aquesto e foi logo sospeitar que no vinno mal avia, e diz: «Pero me mandar foi mia ama que llo désse a meu am', ant' eu provar o quero. « E pois provou-o e foi log' enssandecer. De resorgir ome morto deu Nostro Sennor poder...

E assy andou u ano tolleit' e fora de sen, que siira non avia. E seus parentes poren levárono a Terena, que long' é de Santaren; e yndo pela carreira, ouve morte de prender. De resorgir ome morto deu Nostro Sennor poder...

E atal morto com' era levárono ben assy dereitament' a Terena e posérono log' y ant' o altar da mui nobre Virgen; e, com' aprendi, resorgiu e foi são como soya seer. De resorgir ome morto deu Nostro Sennor poder...