Versos Portuguese Afonso X de Leão e Castela CCXXXI (Como Santa Maria fez que tres…)

Portuguese poem

CCXXXI (Como Santa Maria fez que tres…)

by (1221–1284)

Listen in the reader

Como Santa Maria fez que tres minos alçassen os marmores que non podian alçar toda a gente que sse y ajuntava.

Vertud' e sabedoria de ben á Santa Maria.

Mui gran vertude provada Deus, seu Fillo, ll' ouve dada, u pres ssa carne sagrada por nos, que salvar queria. Vertud' e sabeduria...

Ar mui gran sen ll' ouve dado u en ela ensserrado foi, ca ben ali mostrado ll' ouve do ben que sabia. Vertud' e sabeduria...

Poren Costantin eigreja desta que beita seja fazia, grande sobeja, en que gran custa prendia. Vertud' e sabeduria...

E dava muytos dinneiros aos maestres pedreiros que lle trouxessen enteiros marmores de Romania, Vertud' e sabeduria...

Os us pera altares, e outros pera piares; poren de muitos logares ali trage-los fazia. Vertud' e sabeduria...

E tan grande-los trouxeron, que depois, quando quiseron alça-los, nunca poderon per niha maestria. Vertud' e sabeduria...

Ca macar ss' i ajuntava toda a gent' e provava d' alça-los, sol non alçava o mor que y avia. Vertud' e sabeduria...

Ond' o maestre coitado era en muit' aficado, porque sol dar y recado per nulla ren non podia. Vertud' e sabeduria...

Mai-la da gran piedade, mui sag' e de gran bondade, mostrou-sse con claridade ao maestr' u durmia Vertud' e sabeduria...

E disse: «Se me creveres e meu mandado fezeres e as pedras alçar queres, porrei t' end' eu ena via. Vertud' e sabeduria...

Esto é que filles çedo tres menos mui sen medo, e farei-lles alçar quedo as pedras sen gemetria.» Vertud' e sabeduria...

O maestre s' espertava e os minos fillava, e ben com' ela mandava aquelas pedras ergia Vertud' e sabeduria...

Sen ajuda de conpanna nen d' engyo nen de manna, senon per vertud' estranna da Beita que nos guia, Vertud' e sabeduria...

Que faz miragres fremosos muitos e maravillosos por nos fazer desejosos d' avermos sa conpannia. Vertud' e sabeduria...