Versos Portuguese Afonso X de Leão e Castela CLXXXII (Deus, que mui ben barata)

Portuguese poem

CLXXXII (Deus, que mui ben barata)

by (1221–1284)

Listen in the reader

Deus, que mui ben barata quen pola Virgen cata.

Dest' un maravilloso miragre mui fremoso vos direi, saboroso e d' oyr sen ravata, Deus, que mui ben barata...

Que fez Santa Maria dun ome que fazia muito mal cada dia, andand' en ha mata. Deus, que mui ben barata...

Ca britava camos, demaes pães e vos roubava dos mesquos, e o our' e a prata Deus, que mui ben barata...

E o al que achava, que nada non leixava. Pero muito fiava na que o mal desata, Deus, que mui ben barata...

Assi que ssas vigias guardava dos seus dias, des i malfeitorias nen sol da çapata Deus, que mui ben barata...

De null' ome fillasse. Demais, queno rogasse pola Virgen, contasse que feit' era a data, Deus, que mui ben barata...

E dar o que tia por amor da Rea. Mais ha mort' aga sobetanna que mata Deus, que mui ben barata...

Muitos, mató-o toste; e de demões oste per cima dun recoste mui mais ca Damiata Deus, que mui ben barata...

Mais longe o levaron e mal o doitaron, e atal o pararon com' ha escarlata. Deus, que mui ben barata...

Mais ssa madre coitada ouve muito rogada a Virgen corõada, que os demões ata, Deus, que mui ben barata...

Que seu fillo lle désse e viver-llo fezesse e o demo presesse, que á rosto de gata. Deus, que mui ben barata...

Sa oraçon oyda foi da Virgen conprida, e deu-lle logo vida, des i da muit' ata Deus, que mui ben barata...

Morte guardou privado d' infern'; e seu mandado da Virgen fez de grado, que os maes remata. Deus, que mui ben barata...