Portuguese poem
CXCIII (Sobelos fondos do mar e nas…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
Sobelos fondos do mar e nas alturas da terra á poder Santa Maria, Madre do que tod' ensserra.
E daquest' un gran miragre vos direi e verdadeiro, que fezo Santa Maria, Madre do Rei josticeiro, quand' o Rei Lois de França a Tunez passou primeiro con gran gente per navio por fazer a mouros guerra. Sobelos fondos do mar e nas alturas da terra...
En ha nave da oste, u gran gente maa ya, un mercador y andava que mui grand' aver tragia; e porque soo entrara ontr' aquela conpania, penssaron que o matassen pera despender na guerra Sobelos fondos do mar e nas alturas da terra...
O aver que el levava. E [tal] conssello preseron que eno mar o deitassen, e un canto lle poseron odeito aa garganta e dentro con ele deron. Mais acorreu-ll[e] a Virgen que nunca errou nen erra, Sobelos fondos do mar e nas alturas da terra...
Que aly u o deitaron tan tost' ela foi chegada e guardou-o de tal guisa, que sol non lli noziu nada o mar nen chegou a ele, esto foi cousa provada; ca o que en ela fia, en ssa mercee non erra. Sobelos fondos do mar e nas alturas da terra...
E ele ali jazendo u o a Virgen guardava, a cabo de tercer dia outra nav' y aportava; e un ome parou mentes da nav' e vyu com' estava aquel ome so a agua, e diz: «Mal aja tal guerra Sobelos fondos do mar e nas alturas da terra...
U assi os omes matan en com' a este mataron.» E dando mui grandes vozes, os da nave ss' y juntaron, e mostrou-lles aquel ome; e logo por el entraron e sacárono en vivo, en paz e sen outra guerra. Sobelos fondos do mar e nas alturas da terra...
E poi-lo om' a cabeça ouve da agua ben fora, catou logo os da nave e falou-lles essa ora e disse-lles: «Ai, amigos, tirade-me sen demora daqui u me deitou gente maa que ameud' erra.» Sobelos fondos do mar e nas alturas da terra...
Quando os da nav' oyron falar, espanto prenderon, ca tian que mort' era; mais pois lo ben connoceron e lles el ouve contado como o no mar meteron, disseron: «Mal aja gente que contra Deus tan muit' erra.» Sobelos fondos do mar e nas alturas da terra...
E depois lles ar contava como sempre as vigias el jajava da Virgen e guardava os seus dias; e porend' o guardou ela e feze-lle no mar vias que o non tangess' a agua e lle non fezesse guerra. Sobelos fondos do mar e nas alturas da terra...
«E porque entendeu ela que prendera eu engano, log' entre mi e as aguas pos com' en guisa de pano branco, que me guardou senpre, per que non recebi dano; poren por servir a ela seerei en esta guerra.» Sobelos fondos do mar e nas alturas da terra...
Quando os da nav' oyron esto, mui grandes loores deron a Santa Maria, que é Sennor das sennores; e pois foron eno porto, acharon os traedores e fezeron justiça-los como quen atan muit' erra. Sobelos fondos do mar e nas alturas da terra...
Poi-la jostiça fezeron, o mercader entregado foi de quanto lle fillaran quando foi no mar deitado; e el dali adeante sempre serviu de grado a Virgen Santa Maria sen faliment' e sen erra. Sobelos fondos do mar e nas alturas da terra...
More by Afonso X de Leão e Castela
- CVIII (Como Santa Maria fez que nacesse…)
- CX (Tant' é Santa Maria de ben…)
- CXC (Pouco devemos preçar)
- CXCI (Como a alcaydessa caeu de Cima…)
- CXCIV (Como Santa Maria livrou u jograr…)
- CXCIX (Como un peliteiro, que non guardava…)
- CXCV (Como Santa Maria fez que onrrassen…)
- CXCVI (Como Santa Maria converteu un gentil…)