Portuguese poem
CXXVII (Esta é como Santa Maria non…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
Esta é como Santa Maria non quis que entrasse na sa eigreja do Poe un mancebo que dera a ssa madre un couce; e el, pois viu que non podia entrar, corto[u] o pee, e depois sãou-[o] Santa Maria.
Non pod' ome pela Virgen tanta coita endurar, que pois ela non llo aja [con] ben a galardõar.
E desto mui gran miragre vos direi que ha vez a Virgen Santa Maria na eigreja do Poe fez por un om' avizimao, que por seu siso rafez con sa madre que avia bõa fora barallar. Non pod' ome pela Virgen tanta coita endurar...
E non catou o mesquynno como o troux' e pariu dentr' en seu corpo sa madre, e do pee a feriu mal; e muit' ela chorando enton mercee pediu aa Virgen groriosa que del gran dereito dar Non pod' ome pela Virgen tanta coita endurar...
Lle quisesse daquel torto grand' e mui descomunal. E a Virgen, de Deus Madre, que aos coitados val, deu-ll' enton a el por esto de door un tan gran mal, que log' en todas maneiras s' ouve de maenfestar. Non pod' ome pela Virgen tanta coita endurar...
E deron-ll' en pedença que fosse pedir perdon en gollos a ssa madre e que lle pediss' en don que ambos en romaria fossen fazer oraçon aa eigreja daquela en que Deus foi encarnar. Non pod' ome pela Virgen tanta coita endurar...
E a madr' enton chorando tan toste lle perdõou e d' iren en romaria de grado llo outorgou; mais dentro na ssa eigreja sol entrar nono leixou a Virgen Santa Maria, e ouv' enton a ficar Non pod' ome pela Virgen tanta coita endurar...
Fora, e entrou a madre. E a gente a veer o veron e puxando o cuidaron y meter per força; mais non poderon daquel logar o mover que na eigreja entrasse, por ben que fossen puxar. Non pod' ome pela Virgen tanta coita endurar...
E os crerigos da see veron corrend' aly e que sse mãefestasse lle disseron, com' oý. El disse que o fezera; pois conssellaron assi que o pe tallar mandasse e poderia entrar. Non pod' ome pela Virgen tanta coita endurar...
El, como quer que lle fosse esto de fazer mui greu, por entrar ena eigreja da Virgen, com' aprix eu, feze-o, e mantenente d'entrar y non lle foi greu; mais sa madre, pois viu esto, começou de braadar, Non pod' ome pela Virgen tanta coita endurar...
Dizendo: «Santa Maria, Sennor, pois que vin a ti, non queiras que o meu fillo sen pee vaa daqui.» E tantas vezes diss' esto, que adormeceu aly u sse jazia tenduda chorando ant' o altar. Non pod' ome pela Virgen tanta coita endurar...
E sonnou que a omagen lle diss'. «Aquesto farás: filla o pee de teu fillo, e non esperes a cras, mais pon-llo u x' ant' estava, e ta mão tragerás sobr' ele eno meu nome, e eu farey-o sãar.» Non pod' ome pela Virgen tanta coita endurar...
A moller de sonnar esto ouv' ende mui gran sabor, e pois espertou fez logo como ll' a bõa Sennor mandara, e pos-ll' o pee en seu logar; e mellor se juntou que ant' estava que o fezesse tallar. Non pod' ome pela Virgen tanta coita endurar...
Quand' est' oyron as gentes, mui gran maravilla en ouveron e ar loaron muito a que tanto ben fez e nos faz cada dia, e os crerigos «amen» responderon e os sinos mandaron todos sõar. Non pod' ome pela Virgen tanta coita endurar...
More by Afonso X de Leão e Castela
- CXXIV (Como Santa Maria guardou un ome…)
- CXXIX (De todo mal e de toda…)
- CXXV (Como Santa Maria fez partir o…)
- CXXVI (Esta é como Santa Maria guareceo…)
- CXXVIII (Esta é do corpo de Nostro…)
- CXXX (Quen entender quiser, entendedor)
- CXXXI (Esta é como Santa Maria guardou…)
- CXXXII (Esta é como Santa Maria fez…)