Portuguese poem
Non me posso pagar tanto
by Afonso X
Non me posso pagar tanto do canto das aves nen de seu son, nen d'amor nen de ambiçón nen d'armas -ca hei espanto, por quanto mui perigoosas son, -come dun bon galeón, que mi alongue muit'aginha deste demo da campinha, u os alacrães son; ca dentro no coraçón sentí deles a espinha!
E juro par Deus-lo santo que manto non tragerei nen granhón, nen terrei d'amor razón nen d'armas, por que quebranto e chanto vén delas toda sazón; mais tragerei un dormón, e irei pela marinha vendend'azeit'e farinha; e fugirei do poçón do alacrán, ca eu non lhi sei outra meezinha.
Nen de lançar a tavolado pagado non sõo, se Deus m'ampar, aquí, nen de bafordar; e andar de noute armado, sen grado o faço, e a roldar; ca máis me pago do mar que de seer cavaleiro; ca eu foi ja marinheiro e quero-m'oimais guardar do alacrán, e tornar ao que me foi primeiro.
E direi-vos un recado: pecado nunca me pod'enganar que me faça ja falar en armas, ca non m'é dado (doado m'é de as eu razõar, pois-las non hei a provar); ante quer'andar sinlheiro e ir come mercadeiro algũa terra buscar, u me non possan culpar alacrán negro nen veiro.