Spanish poem
Escena XI
by Antonio García Gutiérrez (1813–1884)
BARTOLO: Too va güeno.
INESILLA: (¿Güeno? La cosa anda mal.)
BARTOLO: Al calaboso con eyos, y que pongan de guardián al Tremendo y sus lebreles. Déme esa linterna acá. (Vase el alguacil.)
INESILLA: (Cayó Manué po lo visto.)
BARTOLO: Inés.
INESILLA: (Lo voy a engañar.) Güeñas noches, tío Bartolo.
BARTOLO: Preso Manoliyo está: ¿lo sabes?
INESILLA: Bien meresío.
BARTOLO: No se gorberá a escapá...
INESILLA:¿Y será osté tan endino, que a un probé, sin más ni más, vaya a perder?
BARTOLO: No me ruegues. Estoy jecho un arquitrán.
INESILLA: Y ¿por qué?
BARTOLO: Cuando tú sabes que te tengo boluntá, ¿eso preguntas?
INESILLA: Osté quiere a ese muchacho mal.
BARTOLO: Porque le tienes tú amor.
INESILLA: Eso se ha acabao ya.
BARTOLO: Me engañas.
INESILLA: No, tío Bartolo: le jablo a osté la verdá: ¡er jenio é Manoliyo no me puée acomoar! Er siempre anda en guerra, y yo soy amiga é la pá.
BARTOLO: ¿Y puéo tener esperansa de que ar cabo me querrás?
INESILLA: Tío Bartolo...
BARTOLO: Jabla.
INESILLA: ¡En eso no hay nenguna ificurtá! Pero mire osté: aunque yo no quiera a Manué, están mu calientes las senisas pa mirarlo así pená. Suértele osté.
BARTOLO: Yo no pueo.
INESILLA: Pus no hemos jablao náa.
BARTOLO: Inesiya, tú me pierdes.
INESILLA: Yo jago por osté más.
BARTOLO: En fin, si tú me prometes...
INESILLA: (¡Te clavas; probé chaval!) Le quiero a osté con fatigas.
BARTOLO: ¡Inesiya!
INESILLA: Con afán.
BARTOLO: Pus ve a esirle que sarga, y que no esté en el lugar tres minutos, porque entonses...
INESILLA: Al punto se najará.
BARTOLO: Mira que estoy oserbando, y si hayo arguna señal de que me engañas, no güerbe Manoliyo a comer pan.
INESILLA: ¿Me tiene osté por tan farsa?
BARTOLO: Esto es arvertir no más.
INESILLA: (Ya le libré del presiyo, y es esto lo prensipal.) (Vanse los dos.)
(Cárcel de la villa con dos bancos, uno a cada lado. En uno está sentado Manuel y en el otro acostada la tía Curra.)