Italian poem
A ra me noiza
by Firmiliano Degasper Meneguto (1828–1877)
Co sto lustro bel de luna vosto zone a caminà? No te vies? varda cie una me farasto chesta cà!
Presto donca zon te preo, una bela ei da t’ in dì… Zon Marieta, te fesc meo che a sta a ciasa o zi a dormì!
Duto tage inz’ el paes, dute dorme come tasc, no in coscienza se no te es no te lascio mai pì in pasc!
Una sera can ciatone come chesta in duto l’ an… cie te par Marieta zone? Gnero scì? … da ca ra man!
No le cioudo anquoi, ne fiedo, no le vento, le del ver… una neola io no vedo… le un bel tempo, le sinzier!
pagina:109 No te sentes cie aria fresca, moe ra foies dei brascioi… ʼna rosada che rinfresca par ra vares l’ outigoi…!
Par a ciegies che res cianta ra fouzigores cà e là… Po… camina, no t’ impianta…! Asto voia de pousà?
Oh! Marieta cie una bela cie una cara che to sos… Te somees una stela, anzi mile se te vos…!
T’ as doi ocie tanto biei… ie lugentes come el fò… no se ciata i so fardiei ca in Ampezo, ne a neò.
Inse duto el to bel vis, t’ as un zerto no si cié… me par de esse in paradis co me scento pede te!
Se te disc una parola de me voré ʼnʼ fre de ben, el me cuor el se consola el me souta ca inz’ el sen!
Te voi ben Maria t’ el zuro, un ben proprio da marì: oh no zerto, no seguro no t’ in pos voré de pì!
Te me credes no le vero? un baugion non son mai sta: te sas ben che son sinziero che no son bon de t’ inbroià…!