Spanish poem
Elegía V
by Francisco de Figueroa (1530–1588)
Bien puede la fortuna de mi vida Anzi tempo troncar il fil con morte, Mas no hará que el alma arrepentida Apra giamai a nuovo amor le porte. Un tiempo anduvo tras amor perdida Per sentier aspri, e per vie strane, e torte, Ahora a más contento estado pasa E gli sospiri, e il planto ad altrui lassa. Pianga pur altri in stretto giogo preso, Yo cantaré del lazo que he rompido, Arda l' alma sí può, che il cor' ha acceso, Que mi fuego en ceniza es convertido: Chieda mercè ad Amor, chi si gli e reso, Que yo de su prisión libre he salido: Segu altro Amor per voglia, e per destino, Yo no pienso seguir más su camino. Yo gozo en libertad: quien teme o espera Gioia, o dolor, a lui s' inchine humile, No piense la esperanza lisonjera Cangiar il suon d' il mio contento stile. Ahora me promete Primavera; Ma ne curo il suo verno, ne il suo Aprile, No hace fruto su esperanza verde, Che gielo, nebbia, evento lo disperde, L' aura che spiró un tempo a miei desirti Favorable, y ahora es viento airado, Fa che in qual parte gli occhi fermi, o giri Mire la imagen del dolor pasado: Come posibil fia che alegro míri El rostro de ira, y de desden turbado: Cosi sará ch' io tenti pur la via, Que paso a paso caminar solía. Jamás esto será: mas aunque sea Ch' ella ritorni mansueta, e pia; Y que en sus ojos la dulzura vea, Che l' esca pose al' alta fiamma mia: Nunca podrá ya tanto; que posea Gli spirti, l' alma, i sensi miei, qual pría; Ni si acaso la viere de improviso, Vedrá cangiarmi, o scolorarmi in viso. Sicur senza temer d' inganni, o frodi, Yo mismo regiré mi libre estado, Ne sguardi, e chiome d' or, saete e nodi Serán do pueda ser preso y llagado. Non pur leggiadri, o disdegnosi modi Darán placer, o causarán cuidado: Di mia sorte vivro pago, e contento, Ni mi esperanza fundaré en el viento.