French poem
Xlvii
N' i' avié proun un, sabès, que sus lou tèume, Toujour lou bèu darrié dintre la chourmo, Saludavo enca 'n cop la pichouneto Emé quàuqui poutoun à la voulado. Èro un gaiard cadèu de Sant-Maurise Que, sus lou còu e sènso ges d'ajudo, Soulet aurié carga 'no bouto pleno De sièis barrau. Soun noum èro Jan Rocho: Un brun masclas d'aquelo forto raço De ribeirié dis aigo dóufinenco Que, sus li riso e lis auve dóu flume, Entre-mitan lou Reiaume e l'Empèri, Gouvernon li radèu e savouiardo. Au desparti, sa maire, chasco vòuto, Ié venié:--Moun enfant, lou cor me crèbo De te vèire abasa 'm' aquéli barco Que, la mita dóu tèms, revènon routo O que, desemparado, avau demoron. De sèt garçoun, que tu n'en siés lou mendre, Car èron tóuti, ve, d'esclapas d'ome, Me soubro plus que tu. Li fiho palo Dóu plan-païs, avau dins la Prouvènço, Me lis an tóuti pres, un après l'autre. Em' uno bello oustesso qu'èro véuso L'einat s'es establi pèr aubergisto; Lou cadet, peralin au grau dóu Rose, S'es fa, m'an vougu dire, escandaiaire; N' i' a dous que, marida 'mé d'Arlatenco, En patramandejant bèn proun que viscon; E dous qu'en Avignoun an tengu tòti Pèr èstre porto-fais. Em' uno bando De drole coume aviéu, à moun vieiounge, Se tu vas courre mai la bello eisservo, Me vese iéu à mand d'ista souleto! --Maire, fasié Jan Rocho, li chatouno Que porton sus lou péu lou velout d'Arle, Nimai li boujarrouno de l'Ouvezo, Nimai li risouliero de la Sorgo Emé si catalano blanquinello Qu'au vènt-terrau si dous vetoun floutejon, Noun me faran jamai, fugués tranquilo, Oublida nòsti drolo crouchounado Emé si bèlli rouito sanitouso. --Ha! la vièio apoundié, que soun rejuncho E bravo en tout: sachènt garda li dindo, Tout en fielant sa blesto de canebe, Móuse li cabro e batre lou bon burre O tricouta li flour de la dentello... Tè, sènso ana pu liuen, coume la fiho Dóu Charmetan, qu'es uno degouiado: A la fin de si gènt, moun chat, pèr doto Aura de prat, de vigno emai de terro Que dèvon rèn en res, l'auses?--O, maire.