French poem
Xlv
D'ageinouioun o drecho dins li semo, Aqui-de-long, tout lou jour, abarouso, Emé soun crevelet d'aran passavo, Entre-mesclo au savèu em' i graviho, Li pampaieto d'or que, raro e tèuno, L'Ardecho carrejavo après li plueio. Lavado e relavado, li paiolo Se retenien, lusènto, sus la bourro D'uno pèu de móutoun; e bèn countènto, Pecaire, quand gagnavo sa peceto De douge o quinge sòu, un jour dins l'autre. De si sourreto e fraire la ninèio, Bóulant à pèd descaus l'areno morto, Un eici, un eila, dins la ribiero I' anavon rabaia li crevelado. La maire au bastidoun fasié la soupo O pedassavo en ié bramant de-longo: «Quau vous tendrié de besougno, destrùssi!» Soun ome, lou gros Tòni, èro mudaire. Au Pont Sant-Esperit, que fau counèisse Li gourg e li courrènt pèr noun se roumpre Is esperoun de sis ancoulo traito, Passavo li batèu à la desciso. Prouvenien d'Aramoun e, dintre Rose, Remounta pèr la pesco dis alauso, Avien planta caviho e penja l'oulo, Aqui perdu, dins uno capitello Bastido à pèiro seco sus l'auturo, Pèr precaucioun di crèis e cop d'Ardecho; Car fau pas badina 'm' aquelo garço De ribiero rabènto, quand s'abrivo, Gounflado pèr li plueio e que fai crèisse Lou Rose de vint pan!