Xliv

--Vès-la! vès-la! cridèron dins li barco. Lou poung sus l'anco, en ribo dóu grand Rose, Dins si raubiho bello dóu dimenche, A la man soun cabas de sagno primo, Elo, l'Angloro, esperavo risènto. Car em' aquéli gènt dis equipage S'èro à cha pau rendudo famihiero, Fantaumejant e fadejant em' éli. Desempièi qu'èro au mounde, sus la dougo Venié vèire veni li sisselando, Lóugiero fendènt l'aigo à la desciso, Cargado de castagno o d'àutri viéure, Emé soun tibanèu de telo blanco Acatant li mouloun de marchandiso. Li marinié di barco ventrarudo, En la vesènt bada long de la lono, De-fes dins soun faudau qu'elo aparavo Ié jitavon de liuen de poumo roujo O de pero garroto à la rapiho. Tóuti la couneissien, aquelo Angloro, Coume l'avien noumado pèr escàfi, En estènt que toujour sus li graviero Grapaudejavo nuso, à la rajolo Dóu souleias, coume uno reguindoulo. Pièi s'èro facho grando, arrouganteto, Emai poulido proun. Èro que bruno; Mai uno bruno claro o, pèr miés dire, Lou rebat dóu soulèu l'avié daurado; Emé d'iue de perdris, qu'èro de peno De saupre se risien d'enfantoulige O d'alegresso folo o bèn pèr trufo.