French poem
Xxxvi
--Prince, coume disias, sus la ribiero Tout pòu se vèire: es lou roudan dóu mounde, Faguè lou vièi patroun. Tenès, lou papo: Tout abiha de blanc, emé sa dèstro Que nous benesissié de soun carrosso, L'avèn pas vist dos fes? Uno, pecaire, Quand presounié l'avien tira de Roumo, Qu'eilamoundaut à Paris lou menavon E que pièi, dóu desfèci e dóu lassige, Venguè mouri pèr camin à Valènço; L'autro, quand Bonaparte pèr soun sacre Lou mandè querre e, de bon grat o luerdre, Fauguè mai que marchèsse... Bonaparte! Aquel inressaciable de counquisto Que, nous envertouiant à sa fourtuno, Nous avié fa tant liuen tibla la guèto E tant de tèms estrassa la cartoucho, Que tant de couscricioun i chapladisso Éu avié coussaia, fèbre-countùnio, Que li nacioun disien: «Fau que li vaco, Dins lou païs de Franço, fagon d'ome!» Eh! bèn, se vous disiéu que, sus la ribo Aqui dóu Rose--ounte lusis la routo, Aquéu grand ome, aquéu fóudre de guerro, A la desfacho, l'avèn vist coundurre Coume un paciènt, despoudera, tout marfe! Lou menavon alin à l'isclo d'Èubo... Lou generau Bertrand dins la veituro Èro asseta contro éu: la gaugno palo, Un foulard jaune à l'entour de si tempe, Éu, l'emperaire aièr de tant de pople, Vuei renega di siéu, de si menistre, De tóuti si catau que l'encensavon, Davalavo au galop... Quand me rapelle!