Versos German Friedrich Stoltze Die Begegnung

German poem

Die Begegnung

by (1816–1891)

Listen in the reader

Merr hatte im Mondschei uns Treu geschworn, – Inzwische hat’s viel geregent, – Nach viele Jahrn sin vor de Dhorn Merr uns emal begegent; Sie Hatt’ viel Zäh un Haarn verlorn, Doch war se mit Kinner gesegent.

Ääch ich hatt’ längst mei Lockegold In Silwer merr umgewechselt; Ääch mancher Zah war abgetrollt Aus Elfebää gedrechselt. Ich wußt net ob ich se grüße sollt, – Ääch sie schien ebbes perplexelt.

Un als ich se, ach, so komme sah Im Trippelschritt, im gemache, Von Venus Amathusia Der Iwergang zu em e Drache; Ich glääb, es war merr des Flenne nah Un noch viel näher des Lache.

Sie selwer hat Ebbes unnerdrickt, Ich hoff, net die pure Threne; Dann hawwe merr uns aageblickt Wann ääch net ganz mit Sehne; Ich hab se gegrüßt, sie hat genickt; Vor Wehmuth mußte merr gehne. Was ich gefiehlt im Herze mei Von jugendlich wonnige Flamme, – So muß em alte Postknecht sei, Em alte, weiland stramme, Trifft der im Eisebahnhof drei Mi’m Markschiffer zusamme.