Carmen XI

Est mea nunc Glycere, mea nunc est cura Lycoris, Lyda modo meus est, est modo Phyllis amor. Primas Glaura faces renovat, movet Hybla recentes, Mox cessura igni Glaura vel Hybla novo. Nec mihi, diverso nec eodem tempore, sæpe Centum vesano sunt in amore satis. Ut sum, si placeo, me me sic utere virgo, Seu grata es, seu iam grata futura mihi. Hoc olim ingenio vitales hausimus auras, Multa cito ut placeant, displicitura brevi.

Non in amore modo mens hæc, sed in omnibus impar, Ipsa sibi longâ non retinenda morâ. Sæpe eadem Auroræ roseâ surgente quadrigâ Non est quæ fuerat sole cadente mihi. O quot tentatas illa est versata per artes Festivum impatiens retulit unde pedem! Cum primum longos posui de more capillos, Estque mihi primum tradita pura toga, Hæc mihi verbosas suasit perdiscere leges, Amplaque clamosi quærere lucra fori; Atque eadem optatam sperantem attingere metam, Non ultra passa est improba ferre pedem: Meque ad Permessum vocat, Aoniamque Aganippem, Aptaque virgineis mollia prata choris; Meque iubet docto vitam producere cantu, Per nemora illa, avidis non adeunda viris. Iamque acies, iam facta ducum, iam fortia Martis Concipit æternâ bella canenda tubâ. Ecce iterum male sana, inquit: — Quid inutile tento Hoc studium? vati præmia nulla manent. Meque aulæ cogit dominam tentare potentem Fortunam obsequio, servitioque gravi. Mox ubi pertæsum est male grati principis, illa Non tulit hic resides longius ire moras. Laudat et æratis ut eam spectabilis armis, Et meream forti conspiciendus equo. Et mihi sunt aptæ vires, patiensque laborum Corpus, et has possunt tela decere manus. Nec mora: bellator sonipes, et cuncta parantur Istrumenta acri commoda militiæ; Iuratusque pio celebri sub principe miles, Expecto horrisonæ martia signa tubæ.

Iam neque castra placent, rursus nec classica nobis: Ite procul, getici tela cruenta Dei. Humanone trucem fœdabo sanguine dextram, Ut meus assiduo sub bove crescat ager? Et breve mortis iter sternam mihi, ut horridus umbram Horreat immitem portitor ipse meam? Atque aliquis placidâ aspiciens a sede piorum Me procul Eumenidum verbera sæva pati: — En qui Musarum liquit grata ocia, dicat, Anxius ut raperet munere Martis opes; — Manibus et sociis narret me digna subîsse Supplicia, haud ullâ diminuenda die? Antra mihi placeant potius, montesque supini, Vividaque irriguis gramina semper aquis; Et Satyros inter celebres, Dryadasque puellas Plectra mihi digitos, fistula labra terat. Dum vaga mens aliud poscat, procul este Catones; Este quibus parili vita tenore fluit; Quos labor angat, iter cupientes limite certo Ire sub instabili cuncta novante polo. Me mea mobilitas senio deducat inerti, Dum studia haud desint quæ variata iuvent. Me miserum! quod in hoc non sum mutabilis uno, Quando me assiduâ compede vincit Amor: Et nunc Hybla licet, nunc sit mea cura Lycoris, Et te Phylli modo, te modo Lyda velim; Aut Glauram aut Glycerem, aut unam aut sæpe ducentas Depeream, igne tamen perpete semper amo.