Carmen XIII

Illius timidis spes sit amoribus, Qui formæ comitem ferre superbiam, Centenamque repulsam Leni pectore quiverit; Qui surdos tulerit tot querimoniis Postes, dum glomeret trux Boreas nives, Miraturque suam vim Tantis vincier ignibus; Qui rivalem animo viderit integro Offensum, totiens limen amabile Noctu prætereuntem, Quod vel iurgia spreverit,

Iras, nequitias, instabilem fidem, Et quicquid dominæ sævities tulit. Illum mater Amorum, Mater blanda Cupidinum Tandem audit, precibus victa diutinis, Et finem tepidis luctibus imperat, Duræ corda puellæ Divino insiliens pede; Non oblita facis quam Cinareius Excivit iuvenis, quam Phrygius prope Idæum Simoënta, Quam Mars bellipotens pater. Illi fert gremio pleno Amatuntia Lusus, illecebras, delitias, iocos, Risus, quicquid et almo est Regno dulce Cupidinum. En me, quem lachrymis, quem miseris modis Mersum ludibrio longo habuit puer Spretor Divûm, hominumque, En hac luce beat Venus. O signanda dies non modo candidâ Notâ de veteri more Cydonio, Sed sacro celebranda Nobis iugiter annuo! Lux quâ plena meis amplaque gaudia, Commuto lachymis, quâque laboribus Munus grande reporto. O solatia suavia! Fallor ne? an placidâ somnus imagine Ludit me, ut miseris questibus obviet? An hæc vera Megilla Cuius detineor sinu? Hæc, hæc vera mea est; nîl modo fallimur, Mi anceps anime: en sume cupita iam Mellita oscula, sume Expectata diu bona.