Carmen XIV

Qualem scientem carminis, et lyrâ Sappho sonantem molliter aureâ, Expertem amorum, atque integellam Floris adhuc nimium caduci, Vocavit altis e penetralibus Pubentis agri conspicuus nitor, Herbæque, flosculique hiantes Flatibus e gelidis Favonî; Mox dithyrambos æoliæ impulit Testudini committere spiritus, Strepens per altas ilices et Murmur aquæ prope defluentis: Qualemve doctam Calliopen modos, Cui rex Deorum sistere tinnulâ Permisit amnes voce, flavæ Iuppiter ob meritum parentis, Audivit olim libera cœlitum Iam iam fugatis mensa gigantibus Manu Tonantis, et Deorum Præsidium ad cytharam canentem: Audivi eburno pollice Iuliam Cordas moventem threiiciæ fidis, Et arte iucundos magistrâ Ad numerum strepitus citantem; Et ora vernis æmula floribus Solventem acutis vocibus in modum, Nervosque vocales decenter Carminibus sociantem ethruscis; Cantusque presso gutture mobiles Ducentem ad auras, per tremulas prius Flexosque concisosque fauces, Murmure nunc tacito volutos,

Nunc plenâ in aurem voce refractulos, Quibus nigranti cedit ab arbore In roscidis quicquid viretis Vere canit volucrum tepente. Ut ut canoros quæro iterum modos! Ut ut mihi me surripuit melos, Nec mecum adhuc sum; adbuc hiulco Nescit abire animus labello! Nec si sciat, vult mitti; adeo et bonâ et Gratâ tenetur compede. Iam mihi est Adempta libertas, nec haustu Elysiæ reparanda Lethes. Si tale Syren, stirps Acheloia, Nautis canebat prætereuntibus, Nil miror aversas carinas Sponte cavas adiisse rupes. Nescis tu, Ulysseu, qui fugis illitis Cera pelasgi remigis auribus, Inter puellarum choros tam Dulce canentium obire felix.