Der Goischt

Miar hôt a môl mei’ Uschlabäs, Dui Knickere, zum Klôsa Vom Vetter selig gea’ a Häs Vol Pichana und Môsa:

A Ribelhos mit Polatur, Dui könn ma’ jô noh wenda, Druimôl verbleatzt und denischt dur An boidi Knui und hinta;

En Samatlender raut vom Schwoiß Wärnaut aß wia a Ziagal, Und Aermel von der Nasaboiz Davonna da’ mit Spiagal;

Derzua a Winterleible fei’, A pelzis von Ouäadar, Nu’ schad, daß, wo a Pelz ischt gsei’, Jetz glitzgat s nacket Leadar.

Dô hôt se mi – und des ischt wôhr – Aell Puff ums Häsle gfrôgat Und mi wohl beima Viataljôhr Aell ums Vergealtsgott plôgat.

Was gschieht? Dô stirbt des Weible gäh, I wäunsch er s ebig Leaba, Hau’ gmoint, daß i gnua dankat hä Und gnua Vergealtsgott geaba.

Sui aber hôt au dô noit gnua. Zmôl hair i se dô niasa. I sag: „Gott geab der d ebig Ruah, Was muascht denn gauh’ noh büaßa?“

Dô nuist se noh môl überlout, Jô, druimôl hôt se gnossa, Jetz hau’ mer nimma z schwätzet trout, Denn s Zäpfle isch mer gschossa.

Uff oi’ môl sait dô Uschla Goischt: „Hôscht au noh s Vetters Hosa Und s pelzi Leibli, wo der, woischt, Hau’ gea’ zum Alamosa?“

„„Jô, Gott vergealts,““ sag i druff na’, „„Der Hearr im Himmel doba! Stôhscht eaba gauh’ um eabbas a’, Nôch will es füar di globa.““

Dô sait se: „S sei der it verhehlt, Jetz bi’n i frei vom Baisa, Miar hôt noh Oi’ Vergealtsgott gfehlt, I dank der füar s Vertlaisa.“

Dô wach i ouf, lieg blauß im Bett, – So macht der Trom oim Possa – Und hau’ a ghörigs Gschuder ghätt, Und i hau’ seall so gnossa!