Portuguese poem
Par Deus, amiga, podedes saber
by Pedro Amigo de Sevilha (1205–1305)
-Par Deus, amiga, podedes saber como podesse mandad'enviar a meu amigo, que non ha poder de falar migu'e morr'én con pesar? E, ben vos digo, se el morr'assí, que non viverei ja máis des alí.
Amiga, sei ben que non pod'haver meu amig'arte de migo falar e houv'eu art'e figi-lhe fazer por outra dona un mui bon cantar; e, pois por aquela dona trobou, cada que quis, sempre migo falou.
O meu amigo non é trobador, pero tan grand'é o ben que m'el quer que filhará outra entendedor e trobará, pois que lho eu disser; mais, amiga, per quen o saberá que lho eu mando, ou quen lho dirá?
-Eu, amiga, o farei sabedor que, tanto que el un cantar fezer por outra dona e pois por seu for, que falará vosco, quando quiser; mais ha mester de lho fazer el ben creent'e vós non o ceardes én.
-Amiga, per ceos e quant'eu hei de mal, máis nunca o ja cearei.
-Mester vos é, cá vo-lo entenderán se o ceardes, e guardar-vos-an.