María Balteira, que se quería

María Balteira, que se quería ir ja d'aquí, veo-me preguntar se sabía ja-que d'aguiraría, ca non podía máis aquí andar. E dixi-lh'eu logu'entón: «Quant'én sei, María Pérez, eu vo-lo direi». E diss'ela logu'i que mi o gracía.

E dix'eu: «Pois vós ides vossa vía, a quen leixades o voss'escolar ou vosso filh'e vossa companhía?» Diss'ela: «Por én vos mand'eu catar que vejades nos aguiros que hei como poss'ir; e máis vos én direi: a mẽos desto, sol non movería».

E dixi-lh'eu: «Cada que vos deitades, que esturnudos soedes d'haver?» E diss'ela: «Dous hei, ben no sabiades, e uũ hei, quando quero mover; mais este non sei eu ben departir». E dix'eu: «Con dous ben poderiades ir, mais ũu manda sol que non movades».

E dixi-lh'eu: «Pois aguiro catades, das aves vos ar convén a saber vós, que tan longa carreira filhades». Diss'ela: «Esso vos quer'eu dizer: hei ferivelha sempr'ao saír». E dixi-lh'eu: «Ben podedes vós ir con ferivelha, mais nunca tornades».