Versos Portuguese Afonso X de Leão e Castela CCCLXXIII (Como Santa Maria livrou un mercador…)

Portuguese poem

CCCLXXIII (Como Santa Maria livrou un mercador…)

by (1221–1284)

Listen in the reader

Como Santa Maria livrou un mercador do perigoo das ondas do mar en que cuidava [morrer] u caera da nave.

A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado, ben pode valer a todo perigoado.

Ca per ela foi a morte destroyda e nossa saude cobrada e vida, tod' est avemos pola Sennor comprida. Pois un seu miragre vos direi de grado A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado...

Que fez esta Virgen santa e Reynna, que é dos coitados todos meeza; contar-vo-lo-ei brevement' e agynna quant' end' aprendi a quen mio á contado. A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado...

Entre Doir' e Mynn' en Portugal morava un mercador [rico] muito que amava Santa Maria e por ela fiava, e ena servir sempr' era seu cuidado. A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado...

Como quer que el pelas terras mercasse, se dõa fremos' e aposta achasse e que pera o altar lle semellasse, de lla aduzer era muit' entregado. A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado...

Porque amava muito Santa Maria de coraçon, disse ca en romaria a Rocamador de bõa ment' irya tanto que o el podess' aver guisado. A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado...

Assi foi que el ssa nav' ouve fretada pera yr a Frandes; e essa vegada, pois que ouve ben sa fazenda guisada, foi-sse con quant' aver avia mercado. A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado...

Mais pela costeira do gran mar d'Espanna ind' aquela nave con mui gran companna, levantou-s' o mar con tormenta tamanna que muito per foi aquel dia irado. A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado

Levantou sas ondas fortes feramente sobr' aquela nave, que aquela gente cuidou y morrer, que logo mantenente chorou e coidou enton y seu pecado. A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado...

E o mercador eno bordo da nave estava enton encima da trave, e ha onda vo fort' e mui grave que lle deu [no] peit', e no mar foi deitado. A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado...

A nav' alongada foi, se Deus me valla, del ha gran peça pelo mar, sen falla; mai-lo demo, que senpre nosco traballa, quisera que morres y log' affogado. A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado...

El andand' assi en aquela tormenta, nenbrou-sse da Virgen que senpr' acrecenta eno nosso ben; ca pero que nos tenta o demo, non pode nosc', a Deus loado. A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado...

«Ai, Madre de Deus,» diss' el, «teu ben m'ajude, tu que es Sennor santa de gran vertude; pois a todo-los coitados dás saude, nenbra-te de mi que ando tan coitado. A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado...

Sennor, por merece non me desanpares por algu tempo t' eu fazer pesares, e se mi ora daquestas ondas tirares, servir-t-ei eu sempr' e farei teu mandado. A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado...

Nenbra-te, Sennor, que t' ei eu prometudo d'ir aa ta casa, est' é ben sabudo; mas tu, dos coitados esforç' e escudo, val-me, Sennor, ca muit' and' atormentado.» A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado...

El esto dizendo, log' a Virgen santa vo, que o dem' e seus feitos quebranta; come Sennor bõa que os seus avanta, fora d' ontr' as ondas o ouve tirado. A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado...

E fez enton y gran maravilla fera, ca tornou o mar mansso de qual ant' era. Se ll' el algun tempo servijo fezera, mui ben llo per ouv' aly gualardõado A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado...

E levou-o salvo a terra segura, que sol non sentiu coita nen rancura; esto fez a da virgdade pura, que por nos viu seu Fillo crucifigado. A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado...

E ante dez dias, oý por verdade, que a nave foss' a aquela cidade u portar avia, pola piadade de Santa Maria foi el y chegado. A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado...

E tanto que os da nav' aly chegaron, poi-lo viron, todos sse maravillaron; e os seus enton mui ledos per tornaron, e contou-lles el quant' avia passado. A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado...

E o mercador, pois se tornou de França e feien ssa terra, sen longa tardança a Rocamador se foi, e confiança na Virgen sempr' ouv'. Ei-vo-lo acabado. A [de] que Deus pres carn' e foi dela nado...