Versos Portuguese Afonso X de Leão e Castela CCCLXXVII ([C]omo un [Rey] deu a escrivania…)

Portuguese poem

CCCLXXVII ([C]omo un [Rey] deu a escrivania…)

by (1221–1284)

Listen in the reader

[C]omo un [Rey] deu a escrivania da vila a un seu criado, e avia muitos contrarios que o estorvavan contra el Rey, e prometeo algo a Santa Maria do Porto, e fez-ll' aver.

Sempr' a Virgen groriosa ao que s'en ela fia ajuda-o per que vença gran braveza e perfia.

E de tal razon com' esta fez un miragr' a Reynna Santa Maria do Porto por un ome que se tiinna con ela e os seus livros pintava ben e agin[n]a, assi que [a] muitos outros de saber pintar vençia. Sempr' a Virgen groriosa ao que s'en ela fia...

E porend' ha vegada ha obra mui fremosa pintava da Santa Virgen, Madre de Deus groriosa; e el Rey, cuj' om' el era, por amor da preçiosa Sennor, que el muit' amava, prometeu que lle daria Sempr' a Virgen groriosa ao que s'en ela fia...

Herdade ou outra cousa que ele dar-lle podesse, en tal que aquesta obra sempre a mui ben fezesse; mais o ome por merçee lle pediu que lle désse en Vila-Real a meya da sa escrivania. Sempr' a Virgen groriosa ao que s'en ela fia...

El Rey enton outorgou-lla e mandou que sen tardada a carta desta merçee aberta lle fosse dada; mays o que tiinna os seelos lla ouve mui mal parada ben preto de quinze dias; mais el Rey nono sabia. Sempr' a Virgen groriosa ao que s'en ela fia...

Mais depois que a verdade deste feyt' ouve sabuda, mandou logo que a carta non lle fosse detuda e que lle déss'outra toste, se non, pa connosçuda lle faria que peytasse, en que al non averia. Sempr' a Virgen groriosa ao que s'en ela fia...

Mais aquele, por meaças que el Rey ll'ameaçasse, sol fazer nono queria, mais dizia que leyxasse aquel[e] outro a carta e que dela se quitasse, ca seu amig' o outr' era que a meadade avia. Sempr' a Virgen groriosa ao que s'en ela fia...

Sobr' esto muitas vegadas mandou el Rey que lla dessen e que per nulla maneyra de dar non lla detevessen, e se non, que a sa ira averian, se fezessen contra esto; mais aqueles alongavan cada dia. Sempr' a Virgen groriosa ao que s'en ela fia...

Mais aquel Pedro Lourenço que a carta demandava rogou, a Santa Maria do Port', en que se fiava, que se el a cart' ouvesse e per ela a gãava, que maravedis duzentos lle désse, ou a valia. Sempr' a Virgen groriosa ao que s'en ela fia...

Tanto que esta promessa el ouv' assi prometuda, logo foi Santa Maria de tod[o] en sa ajuda e fez contra o notario que el Rey cara san[n]uda lle mostro[u], e log' a carta ouv' aquel que a pedia. Sempr' a Virgen groriosa ao que s'en ela fia...

Quand' esto Pedro Lourenço viu, loores deu porende la Virgen groriosa que aos seus [ben] deffende, e teve por de mal siso quen contra ela contende; e fillou logo sa carta e foi ela sa via. Sempr' a Virgen groriosa ao que s'en ela fia...