Versos Portuguese Afonso X de Leão e Castela CCCXL (Virgen Madre groriosa)

Portuguese poem

CCCXL (Virgen Madre groriosa)

by (1221–1284)

Listen in the reader

Virgen Madre groriosa, de Deus filla e esposa, santa, nobre, preciosa, quen te loar saberia ou podia? Ca Deus que é lum' e dia, segund' a nossa natura non viramos sa figura senon por ti, que fust' alva. Virgen Madre groriosa...

Tu es alva dos alvores, que faze-los peccadores que vejan os seus errores e connoscan sa folia, que desvia d'aver om' o que devia, que perdeu por sa loucura Eva, que tu, Virgen pura, cobraste porque es alva. Virgen Madre groriosa...

Tu es alva dos mesqos, que non erren os camos, a grandes, a pequenos; ca tu iles mostras a via per que ya o teu Fillo todavia, que nos sacou da escura carreira maa e dura per ti que es nossa alva. Virgen Madre groriosa...

Tu es alva dos culpados, que cegos por seus pecados eran; mais alumeados son per ti, Santa Maria. Quen diria, nen quen osmar poderia teu ben e ta gran mesura? Ca sempre en ty atura Deus a luz ond' es tu alva. Virgen Madre groriosa...

Tu es alva per que visto foi o sol, que éste Cristo, que o mund' ouve conquisto e sacado du jazia e jaria, e de que non sairya; mais Deus por ti da altura quis de ti, sa creatura, nacer, e fez de ti alva. Virgen Madre groriosa...

Tu es alva dos que creen e lume dos que non veen a Deus, e que por mal ten o ben per sa bavequia d'eresia, que é maa ousadia, e Deus non á destes cura; mais pela ta gran cordura lles dás lume come alva. Virgen Madre groriosa...

Tu es alva que pareces ante Deus e escrareces os ceos, e que mereces d'averes sa conpania. E querria t' eu ver con el, ca seria quito de maa ventura e metudo na folgura u es con Deus, u es alva. Virgen Madre groriosa...