Portuguese poem
CCXCVIII (Graça e vertude mui grand' e…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
Graça e vertude mui grand' e amor mostra Santa Maria no peccador.
Gran vertude faz en doentes sãar, e graça de no-los erros perdõar; amor nos ar mostra de por nos rogar sempr' ao seu Fillo, nosso Salvador. Graça e vertude mui grand' e amor...
E porend' ora un miragre direi que en Seixon fez a Madre do gran Rei; quant' end' aprendi ren non vos negarei, e de o oyr averedes sabor. Graça e vertude mui grand' e amor...
Ha moller bõa, por vos non mentir, demonio avia e per ren guarir dele non podia, e prometeu d'ir a Seixon que lle tolles[s]' esta door. Graça e vertude mui grande amor...
E Santa Maria tev' assi por ben de non tardar muit[o]; e guisou poren candeas e cera e al que conven a tod' aquel que en romaria for. Graça e vertude mui grand' e amor...
Des i confessou-sse ben, com' aprendi, e sayu-ss' enton esta moller assi e foi-ss' a Seixon. E depois que foi y, entrou na eigreja, e con gran pavor Graça e vertude mui grand' e amor...
Que do dem' avia fez ssa oraçon ben ant[e] o altar da Virgen. Enton a fillou mui for' o diabo felon, que ouveron todos en mui gran temor. Graça e vertude mui grand' e amor...
E poi-la assi ant' o altar fillou, gran pega a tev'; e pois se levantou a moller, daquesta guisa começou sa oraçon quant' ela Pode mellor, Graça e vertude mui grand' e amor...
E diz: «Groriosa Virgen, que nacer Jhesu de ti quiso, se for teu prazer, de mi t' amerca e o teu poder aqui mostra sobr' aqueste traedor Graça e vertude mui grand' e amor...
Que me fillou ora ante ti tan mal e non quis catar ta eigreja nen al; mas, Virgen Rea santa sperital, guarda-me daqueste falss' enganador. Graça e vertude mui grand' e amor...
Sennor, os pecados non cates que fiz assi como faz moller mui pecadriz; mas tu, que dos ceos es Emperadriz, roga teu Fillo, nosso Remidor, Graça e vertude mui grand' e amor...
Que me dé saude polo amor teu. E pois el tal onrr' aas molleres deu que de ti pres carne, Virgen, rogo-t' eu que t' amercees de mi que soffredor Graça e vertude mui grand' e amor...
Soon de gran coita que mi o demo dá qual nunca moller ouve nen averá; ai, Madre de Deus, Sennor, tolle-mio ja, e seerei sempre tua servidor.» Graça e vertude mui grand' e amor...
A Virgen Maria log' aquela vez ao demo mao, negro chus ca pez, daquela moller que se quitasse fez, e des ali non foi dela tomador. Graça e vertude mui grand' e amor...
E a bõa dona, pois sse viu de pran fora do poder daquel peor que can, deu loor a Deus, e a do bon talan, sa Madre, serviu e foi esmolnador. Graça e vertude mui grand' e amor...
More by Afonso X de Leão e Castela
- CCXCIV (Como ha moller que jogava os…)
- CCXCIX (Como Santa Maria vo en vision…)
- CCXCVI (Como Santa Maria apareçeu a un…)
- CCXCVII (Como Santa Maria mostrou vertude na…)
- CCXI (Como Santa Maria fez aas abellas…)
- CCXII (Como ha bõa dona de Toledo…)
- CCXIII (Como Santa Maria livrou u ome…)
- CCXIV (Como a demais da gente quer…)