Portuguese poem
CXLIX (Como un preste aleiman dultava do…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
Como un preste aleiman dultava do Sagramento [do Corpo] de Deus e rogou a Santa Maria que lle mostrasse ende a verdade; e Santa Maria assi o fez porque era de bõa vida.
Fol é a desmesura quen dulta que tornada a Ostia sagrada non é en carne pura.
Mas, como cuidar deve null' ome que non possa a Ostia ser carne, pois que Deus quis a nossa prender e seer ome e resurgir da fossa, por seu poder tod' esto que [é] sobre natura? Fol é a desmesura...
E porende vos quero desta razon un preito contar que ey oydo mui pouc' á e retreyto; e creo que terredes [por estrann' end' o feito] primeyr' e pois encima por fremos' aventura. Fol é a desmesura...
En terra d' Aleymanna un crerigo avya que amava mais d' outra cousa Santa Maria, assi que a ssa missa cantava cada dya; mas eno Sagramento dultava con loucura. Fol é a desmesura...
Dest' a Santa Maria, cada que el cantava ssa missa, mui de rrijo chorando lle rogava que o certo fezesse daquelo que dultava, assi que non morresse ende cona rancura. Fol é a desmesura...
Onde assy ll' avo que un sabad', estando na missa, e sagrara a Ostia dultando, tolleu-xe-lle de vista; e por ela catando, viu a que de Deus Madre foi per ssa gran cordura, Fol é a desmesura...
Con seu Fillo nos braços, aposta e fremosa. E macar era bela, foi-ll' a el espantosa, e tremend' el lle disse: «Ai, Sennor groriosa, se a Ostia tes, dá-mia por ta mesura.» Fol é a desmesura...
Ela lle respos logo; «Ome de mal ciente, este que tenn' en braços é essa veramente a Ostia que sagras, de que non es creente porque a ti semella que de pan á fegura. Fol é a desmesura...
Mas pero o revolves e tanges con tan mãos, creendo que pan ést[e], este polos crischãos recebeu na cruz morte que judeus e pagãos lle deron desonrrada por dar a nos folgura. Fol é a desmesura...
Est' é o que tu comes, onde fazes tres partes, e beves do seu sangue, ond' é ben que te fartes; e quen cree ben esto, o demo nen sas artes nunca lle terrán dano, se en elo atura. Fol é a desmesura...
Est' é o que tu alças e baixas e descobres, que quiso seer pobre por requenta-los pobres no seu reino do Ceo e faze-los y nobres mui mais que nulla outra que seja creatura. Fol é a desmesura...
E pero semellança an de pan e de vynno, esto quer Deus que seja polo ome mesquynno, que terria por crua cousa comer mino ou bever de seu sangue, ca non é apostura.» Fol é a desmesura...
Quando ll' est' ouve dito, vyu a Ostia logo e comeu-a chorando aquel preste moogo; des i non viu a Virgen, mais disse-l': «Eu te rogo, Sennor, que me tu leves desta carcer escura Fol é a desmesura...
E que veja no Ceo a ta face velida.» E dali adeante en creenç' e en vida foi tal, que pois ll' a alma do corpo foi sayda, dos angeos levada foi suso na altura. Fol é a desmesura...
More by Afonso X de Leão e Castela
- CXLI (Como Santa Maria acorreu a un…)
- CXLII (Como Santa Maria quis gua[r]dar de…)
- CXLIII (Como Santa Maria fez en Xerez…)
- CXLIV (Como Santa Maria guardou de morte…)
- CXLV (O que pola Virgen de grado…)
- CXLVI (Como Santa Maria guareceu a un…)
- CXLVII (Como ha moller pobre deu sa…)
- CXLVIII (Como un cavaleiro guareceu de mãos…)