Portuguese poem
CXLVI (Como Santa Maria guareceu a un…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
Como Santa Maria guareceu a un donzel, fillo da bõa dona de Brieyçon, que ya en romaria a Santa Maria d'Albeça e topou con sus emigos na carreira, e sacaron-lle os ollos e cortaron-lle as mãos.
Quen comendar de coraçon a Santa Maria o seu, macar mal prenda, creo eu que llo pode dar sen lijon.
Porende vos quero falar dun gran miragre que oý a omees bõos contar, que juravan que foi assi, que Santa Maria mostrar foi por ha, com' aprendi, dona que soya morar ena terra de Briançon. Quen comendar de coraçon...
Esta, per com' oý dizer, un fill' avia que mayor ben sabia ca ssi querer, ca el era mantedor dela e ar do seu aver bõa guard' e alynnador, e sabia-a defender sempre mui ben e con razon. Quen comendar de coraçon...
Pero mui mais que outra ren a Reynna esperital esta dona queria ben, e que lle seu fillo de mal guardasse, de todo seu sen lle rogava mui mais que al, e comendava-llo poren ameud', en ssa oraçon. Quen comendar de coraçon...
El outrossi mui gran sabor de Santa Maria servir avia, e por seu amor a ssa casa queria yr d' Albeza, u enton mayor gente fazia y vir a Madre de Nostro Sennor que en Bregonna foss' enton. Quen comendar de coraçon...
Mais la madre lle defendeu que non fosse per ren alá, e con el muito contendeu, dizendo: «Maa gent' y á de teus emigos sandeus, ben sei que ren non te guarrá de mort.» E el nona creeu, e foi-ss' e prendeu ocajon. Quen comendar de coraçon...
E u seu camynno fillou por ir aa Madre de Deus, alá u el ya, topou. con esses emigos seus, que o prenderon; e sacou ll' un desses mui maos encreus os ollos, e depois tallou ll' as mãos con u falchon. Quen comendar de coraçon...
Foron-ss' eles; e remanyu aquel lijado con mui gran coita, e omees sentiu que aa eigreja de pran yan u el, e lles pediu mercee que tanto d' afan fillassen polo que sobiu nos Ceos dia d' Acensson, Quen comendar de coraçon...
Que a Albeza dessa vez o levassen. «Ca», diss' el, «sey que a Santa Virgen de prez me guarrá, sol dulta non ei.» E un desses romeus lo fez. Mas da madre, que vos direi? Quand' o oyu, mui mais ca pez tornou negra nen que carvon, Quen comendar de coraçon...
E sol deter-sse non quis, mais como coitada moller foi log' alá, seendo fis que Deus dar-ll-ia como quer seu fillo sen maravedis são, que ll' era mui mester. E por esto, par San Dinis, a Albeza foi de randon Quen comendar de coraçon...
E fez seu doo como faz moller coitada; mas con fe disse: «Sennor a que despraz do mal, v[e]es qual meu fill' é, que ante ti desfeito jaz; porend' a Deus, teu Fill', u sé roga que são e en paz mio dé; tanto ti peç' en don. Quen comendar de coraçon...
Ora verey o que farás ou se deste meu mal te dol, ca ben sei que poder end' ás de o fazer. E muit' é fol o que non cree que darás ben aos teus e que ssa prol non queres; ond' oge sen cras compri logo mia petiçon.» Quen comendar de coraçon...
Esto dizendo como diz moller bõa e mui fiel, log' a Santa Emperadriz, Madre de Deus Emanuel, fez-ll' ollos come de perdiz pequenos a aquel donzel, mui fremosos, e de raiz creceron-ll' as mãos enton. Quen comendar de coraçon...
More by Afonso X de Leão e Castela
- CXLIII (Como Santa Maria fez en Xerez…)
- CXLIV (Como Santa Maria guardou de morte…)
- CXLIX (Como un preste aleiman dultava do…)
- CXLV (O que pola Virgen de grado…)
- CXLVII (Como ha moller pobre deu sa…)
- CXLVIII (Como un cavaleiro guareceu de mãos…)
- CXV (Esta é como Santa Maria tolleu…)
- CXVI (Esta é como Santa Maria fez…)