Portuguese poem
LII (Mui gran dereit' é d' as…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
Mui gran dereit' é d' as bestias obedecer a Santa Maria, de que Deus quis nacer.
E dest' un miragre, se Deus m' anpar, mui fremoso vos quer' ora contar, que quiso mui grand' a Groriosa mostrar; oyde-mio, se ouçades prazer: Mui gran dereit' é d' as bestias obedecer...
En Monsarrat, de que vos ja contei, á un' igreja, per quant' apres' ei, feita no nome da Madre do alto Rei que quis por nos morte na cruz prender. Mui gran dereit' é d' as bestias obedecer...
Aquel logar a pe dun mont' está en que muitas cabras montesas á; ond' estrãya maravilla avo ja, ca foron todas ben juso decer. Mui gran dereit' é d' as bestias obedecer...
Ant' a eigreja qu' en un vale jaz, e ant' a porta paravan-ss' en az e estavan y todas mui quedas en paz, ta que os monges las yan monger. Mui gran dereit' é d' as bestias obedecer...
E quatr' anos durou, segund' oý, que os monges ouveron pera si assaz de leite; que cada noite ali vian as cabras esto fazer. Mui gran dereit' é d' as bestias obedecer...
Ates que un crerizon sandeu furtou un cabrit' en e o comeu; e das cabras depois assi lles conteceu que nunca mais las poderon aver. Mui gran dereit' é d' as bestias obedecer...
E desta guisa a Madre de Deus quis governar aqueles monges seus, por que depois gran romaria de romeus veron polo miragre saber. Mui gran dereit' é d' as bestias obedecer...