Versos Portuguese Afonso X de Leão e Castela LI (A Madre de Deus)

Portuguese poem

LI (A Madre de Deus)

by (1221–1284)

Listen in the reader

A Madre de Deus devemos ter mui cara, porque aos seus sempre mui ben os ampara.

E desto vos contar quero | ha mui gran demostrança que mostrou Santa Maria | en terra d'Orlens en França al Con de Peiteus, que un castelo cercara e come judeus a gent' en fillar cuidara. A Madre de Deus...

Este castel' aquel conde | por al fillar non queria senon pola gran requeza | que eno logar avia; poren gran poder de gent' ali assara con que combater o fez, e que o tomara, A Madre de Deus...

Se non foss' os do castelo | que, pois se viron coitados, que fillaron a omagen, | por seer mais anparados, da Virgen enton, Santa Maria, que para mentes e que non os seus nunca desanpara. A Madre de Deus...

E logo sobela porta | do castelo a poseron e, aorando-a, muito | chorand' assi lle disseron: «Madre do Sennor do mund', estrela mui crara, sei defendedor de nos, tu, altar e ara A Madre de Deus

En que o corpo de Cristo | foi feito e conssagrado; e porende te rogamos | que daqueste cond' irado nos queras guardar, e sei nossa acitara, ca nos quer britar con seus engos que para.» A Madre de Deus...

Mantenente dos de fora | vo log' un baesteiro e diss' a outro da vila, | que poseran por porteiro, que pera guarir da omagen s' escudara, que vess' abrir a porta que el serrara. A Madre de Deus...

O de dentro respos logo | que non faria en nada; e o de fora tan toste | ouv' a baesta armada e tirou-ll' assi que sen dulta o chagara. Mais, com' aprendi, un dos gollos alçara A Madre de Deus...

A omagen atan alte | que chegou preto da teta, por guarda-lo baesteiro, | e feriu-lli a saeta. E ar aprix al, que o de dentro tirara en maneira tal que o de fora matara. A Madre de Deus...

Esta maravilla viron | os de dentr' e os da oste, e outrossi fez el Conde; | e deceu a terra toste dun cavalo seu, en que enton cavalgara, e come romeu aprix que dentro entrara. A Madre de Deus...

E os gollos ficados | aorou a magestade, muito dos ollos chorando, | connocendo sa maldade; e logo mandou tornar quant' ali fillara, e ssa ost' alçou que sobr' a vila deitara. A Madre de Deus...

Desto a Santa Maria | todos loores lle deron e punnaron d 'a saeta | tirar, mas nunca poderon, com' escrit' achey, da perna u lla ficara o que vos dit' ei baesteiro que osmara A Madre de Deus...

Mata-lo outro de dentro | que a omagen guardava; e poren Santa Maria | tan gran pesar en mostrava, que nunca per ren achei que depois tornara a perna, mas ten na como quand' mudara. A Madre de Deus...