Versos Portuguese Afonso X de Leão e Castela LXXXVII (Muito punna d' os seus onrrar)

Portuguese poem

LXXXVII (Muito punna d' os seus onrrar)

by (1221–1284)

Listen in the reader

Muito punna d' os seus onrrar sempre Santa Maria.

E desto vos quero contar un gran miragre que mostrar quis a Virgen que non á par, na çidad' de Pavia. Muito punna d' os seus onrrar...

Un crerig' ouv' i sabedor de todo ben e servidor desta groriosa Sennor quant' ele mais podia. Muito punna d' os seus onrrar...

D' onrrar os seus á gran sabor sempre Santa Maria. Muito punna d' os seus onrrar...

Ond' avo que conteçeu, poi-lo bispo dali morreu, a un sant' om' apareçeu a Virgen que nos guya. Muito punna d' os seus onrrar...

Aos seus onrrou e ergeu sempre Santa Maria Muito punna d' os seus onrrar...

E pois lle foi apareçer, começou-ll' assi a dizer: «Vay, di que façan esleer cras en aquele dia Muito punna d' os seus onrrar...

Os seus faz onrrados seer sempre Santa Maria. Muito punna d' os seus onrrar...

Por bisp' un que Jeronim' á nome; ca tanto sey del ja que me serve e servid' á ben, com' a mi prazia.» Muito punna d' os seus onrrar...

Os seus onrrou e onrrará sempre Santa Maria. Muito punna d' os seus onrrar...

Poi-lo sant' ome s' espertou, ao cabidoo contou o que ll' a Virgen nomeou que por bispo queria. Muito punna d' os seus onrrar...

D' os seus onrrar muito punnou sempre Santa Maria. Muito punna d' os seus onrrar...

Acordados dun coraçon fezeron del sa esleyçon, e foi bisp' a pouca sazon, ca ben o mereçia. Muito punna d' os seus onrrar...

Os seus onrrou con gran razon sempre Santa Maria. Muito punna d' os seus onrrar...