Portuguese poem
LXXXIV (Como Santa Maria resuscitou a moller…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
O que en Santa Maria | crever ben de coraçon nunca reçeberá dano | nen gran mal nen ocajon.
E daquest' un gran miragre | oyd' ora, de que fix un cantar da Virgen santa, | que eu dun om' aprix, e ontr' os outros miragres | porende mete-lo quix, porque sei, se o oyrdes, | que vos valrrá un sermon. O que en Santa Maria | crever ben de coraçon...
Esto foi dun cavaleiro | que casad' era mui ben con dona men' e bela, | que amou mais d' outra ren, e ela a el amava | que xe perdia o sen; e do mal que dest' avo | vos contarei a razon. O que en Santa Maria | crever ben de coraçon...
O cavaleir' era bõo | de costumes e sen mal, e mais d' outra ren amava | a Virgen espirital; e por esto de sa casa | fezera un gran portal ben atro ena ygreja, | por ir fazer oraçon. O que en Santa Maria | crever ben de coraçon...
Porque aquela ygreja | era da Madre de Deus, cada noite s' esfurtava | de sa moller e dos seus e ant' a omagen ss' ya, | dizend': «Os pecados meus son muitos, mas per ti creo | gaannar deles perdon.» O que en Santa Maria | crever ben de coraçon...
El aquest' assi dizendo, | sa moller mentes parou en como se levantava | e de mal o sospeitou, e por aquesta sospeita | ha vez lle preguntou: «U ides assi, marido, | de noite come ladron?» O que en Santa Maria | crever ben de coraçon...
El enton assi lle disse: | «Non sospeitedes de mi, que vos niun torto faço | nen fiz des quando vos vi.» A moller enton calou-se, | que lle non falou mais y; e pero parou y mentes | senpre mui mais des enton. O que en Santa Maria | crever ben de coraçon...
Ond' avo pois un dia | que siian a seu jantar; e pois ouveron jantado, | começou-ll' a preguntar a dona a seu marido | muito e a conjurar se el amava mais outra, | que dissesse si ou non. O que en Santa Maria | crever ben de coraçon...
El lle respos, com' en jogo: | «Pois vos praz, dizer-vo-l-ei: outra dona mui fremosa | amo muit' e amarei mais d' outra cousa do mundo | e por seu sempr' andarei.» A dona tornou por esto | mais negra que un carvon; O que en Santa Maria | crever ben de coraçon...
E tomou log' un coitelo, | con que tallavan o pan, e deu-se con el no peito | ha ferida atan grande que, sen outra cousa, | morreu logo manaman. Diss' enton o cavaleiro: | «Ay Deus, que maa vijon!» O que en Santa Maria | crever ben de coraçon...
E fillou sa moller logo | e deitó-a, sen mentir, en seu leito e cobriu-a, | e non quiso que sayr podess' ome de sa casa; | e a porta foi abrir da ygreja e correndo | entrou y de gran randon. O que en Santa Maria | crever ben de coraçon...
E parou-ss' ant' a omagen | e disso assi: «Sennor, mia moller que muit' amava | perdi polo teu amor; mais tu, Sennor, que sofriste | gran coita e gran door por teu Fillo, dá-mia viva | e sãa ora en don.» O que en Santa Maria | crever ben de coraçon...
El assi muito chorando, | a Virgen ll' apareçeu e diss' ao cavaleiro: | «O meu Fillo reçebeu o rogo que me feziste | e a ta moller viveu pola ta firme creença | e por ta gran devoçon.» O que en Santa Maria | crever ben de coraçon...
El enton tornou-sse logo | e foi sa moller veer, e ach-a viv' e sãa | e ouv' en mui gran prazer. Enton el e sa companna | começaron beizer a Virgen Santa Maria, | cantando en mui bon son. O que en Santa Maria | crever ben de coraçon...
El mandou abri-las portas | e as gentes vir fez, que vissen aquel miragre, | que a Reynna de prez fezera daquela dona; | mas log' ambos, dessa vez, por mellor servir a Virgen, | fillaron religion. O que en Santa Maria | crever ben de coraçon...
More by Afonso X de Leão e Castela
- LXXX (Esta é de loor de Santa…)
- LXXXI (Como Santa Maria guareçeu a moller…)
- LXXXII (Como Santa Maria guardou un monge…)
- LXXXIII (Como Santa Maria sacou de cativo…)
- LXXXIX (Esta é como ha judea estava…)
- LXXXV (Como Santa Maria livrou de morte…)
- LXXXVI (Como Santa Maria livrou a moller…)
- LXXXVII (Muito punna d' os seus onrrar)