Versos Portuguese Afonso X de Leão e Castela XCIV (Esta é como Santa Maria serviu…)

Portuguese poem

XCIV (Esta é como Santa Maria serviu…)

by (1221–1284)

Listen in the reader

Esta é como Santa Maria serviu en logar da monja que sse foi do mõesteiro.

De vergonna nos guardar punna todavia e de falir e d'errar a Virgen Maria.

E guarda-nos de falir e ar quer-nos encobrir quando en erro caemos; des i faz-nos repentir e a emenda vir dos pecados que fazemos. Dest' un miragre mostrar en ' abadia quis a Reynna sen par, santa, que nos guia. De vergonna nos guardar...

Ha dona ouv' ali que, per quant' eu aprendi, era menynna fremosa, demais sabia assi ter sa orden, que ni- ha atan aguçosa era d' i aproveytar quanto mais podia; e poren lle foran dar a tesoureria. De vergonna nos guardar...

Mai-lo demo, que prazer non ouv' en, fez-lle querer tal ben a un cavaleiro, que lle non dava lezer, tra en que a foi fazer que sayu do mõesteiro; mais ant' ela foi leixar chaves, que tragia na cinta, ant' o altar da en que criya. De vergonna nos guardar...

«Ay, Madre de Deus», enton diss' ela en ssa razon, «leixo-vos est' en comenda, e a vos de coraçon m' acomend'.» E foi-ss', e non por ben fazer sa fazenda, con aquel que muit' amar mais ca si sabia, e foi gran tenpo durar con el en folia. De vergonna nos guardar...

E o cavaleyro fez, poi-la levou dessa vez, en ela fillos e fillas; mais la Virgen de bon prez, que nunca amou sandez, emostrou y maravillas, que a vida estrannar lle fez que fazia, por en sa claustra tornar, u ante vivia. De vergonna nos guardar...

Mais enquant' ela andou con mal sen, quanto leixou aa Virgen comendado ela mui ben o guardou, ca en seu logar entrou e deu a todo recado de quant' ouv' a recadar, que ren non falia, segundo no semellar de quena viia. De vergonna nos guardar...

Mais pois que ss' arrepentiu a monja e se partiu do cavaleiro mui cedo, nunca comeu nen dormyu, tro o mõesteyro viu. E entrou en el a medo e fillou-ss' a preguntar os que connocia do estado do logar, que saber queria. De vergonna nos guardar...

Disseron-ll' enton sen al: «Abadess' avemos tal e priol' e tesoureira, cada ha delas val muito, e de ben, sen mal, nos fazen de gran maneira. Quand' est' oyu, a sinar logo se prendia, porque ss' assi nomear con elas oya. De vergonna nos guardar...

E ela, con gran pavor tremendo e sen coor, foisse pera a eigreja; mais la Madre do Sennor lle mostrou tan grand' amor, —e poren beita seja- que as chaves foi achar u postas avia, e seus panos foi fillar que ante vestia. De vergonna nos guardar...

E tan toste, sen desden e sen vergonna de ren aver, juntou o convento e contou-lles o gran ben que lle fezo a que ten o mund' en seu mandamento; e por lles todo provar quanto lles dizia, fez seu amigo chamar, que llo contar ya. De vergonna nos guardar...

O convent' o por mui gran maravilla tev', a pran, pois que a cousa provada viron, dizendo que tan fremosa, par San Johan, nunca lles fora contada; e fillaron-ss' a cantar con grand' alegria: «Salve-te, Strela do Mar, Deus, lume do dia.» De vergonna nos guardar...