Portuguese poem
XLIV (Quen fiar na Madre do Salvador)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
Quen fiar na Madre do Salvador non perderá ren de quanto seu for.
Quen fiar en ela de coraçon, averrá-lle com' a un ifançon avo eno reino d' Aragon, que perdeu a caça un seu açor, Quen fiar na Madre do Salvador...
Que grand' e mui fremos' era, e ren non achava que non fillasse ben de qual prijon açor fillar conven, d' ave pequena tro ena mayor. Quen fiar na Madre do Salvador...
E daquest' o ifançon gran pesar avia de que o non pod' achar, e porende o fez apregõar pela terra toda en derredor. Quen fiar na Madre do Salvador...
E pois que por esto nono achou, pera Salas seu camo fillou e de cera semellança levou de ssa av', e diss' assi: «Ai, Sennor Quen fiar na Madre do Salvador...
Santa Maria, eu venno a ti con coita de meu açor que perdi, que mio cobres; e tu fas-lo assi, e aver-m-ás sempre por servidor. Quen fiar na Madre do Salvador...
E demais esta cera ti darei en sa figura, e sempr' andarei pregõando teu nome e direi como dos Santos tu es la mellor.» Quen fiar na Madre do Salvador...
Pois esto disse, missa foi oyr mui cantada; mas ante que partir s' en quisesse, fez-ll' o açor vir Santa Maria, ond' ouv' el sabor. Quen fiar na Madre do Salvador...
E que ouvess' end' el mayor prazer, fez-ll' o açor ena mão decer, come se ouvesse log' a prender caça con el como faz caçador. Quen fiar na Madre do Salvador...
E el enton muit' a Madre de Deus loou, e chorando dos ollos seus, dizend': «Ai, Sennor, tantos son os teus bes que fazes a quen ás amor!» Quen fiar na Madre do Salvador...