Versos Portuguese Afonso X de Leão e Castela XLIX (Ben com' aos que van per…)

Portuguese poem

XLIX (Ben com' aos que van per…)

by (1221–1284)

Listen in the reader

Ben com' aos que van per mar a estrela guia, outrossi aos seus guiar vai Santa Maria.

Ca ela nos vai demostrar de como nos guardemos do demo e de mal obrar, e en como gãemos o seu reyno que non á par, que nos ja perdemos per don' Eva, que foi errar per sa gran folia. Ben com' aos que van per mar...

E ar acorre-nos aqui enas mui grandes coitas, segund' eu sei ben e oý, quaes avemos doitas; ca muitos omees eu vi e molleres moitas a que el' acorreu assi de noit' e de dia. Ben com' aos que van per mar...

E, segund' eu oý dizer, ha mui gran conpanna de romeus ar foi guarecer en ha gran montanna, en que ss' ouveran de perder con coita estranna, porque lles foi escurecer e perderon via. Ben com' aos que van per mar...

E sen aquest' un med' atal enos seus corações avian mui fero mortal, ca andavan ladrões per y fazendo muito mal; porend' orações fezeron todos y sen al, quis come sabia. Ben com' aos que van per mar...

E chamand' a Madre de Deus, com' é nosso costume, que dos graves pecados seus perdess' ela queixume; e logo aqueles romeus viron mui gran lume e disseron: «Ai, Sennor, teus somos todavía.» Ben com' aos que van per mar...

E en aquel gran lum' enton viron ha mui bela moller de corp' e de faiçon, e ben come donzela lles pareceu; e pero non siia en sela, mas ta na mã' un baston que resprandecia. Ben com' aos que van per mar...

E poi-la donzela chegou, todas essas montannas do seu gran lum' alumou, e logo as compannas dereito a Seixon levou e per muit' estrannas terras en salvo os guiou come quen podia. Ben com' aos que van per mar...