Portuguese poem
XXIII (Como Deus fez vo d'agua ant'…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
Como Deus fez vo d'agua ant' Archetecro, ben assi depois sa Madr' acrecentou o vinno.
Desto direi un miragre que fez en Bretanna Santa Maria por ha dona mui sen sanna, en que muito bon costum' e muita bõa manna Deus posera, que quis dela seer seu vezo. Como Deus fez vo d'agua ant' Archetecryo...
Sobre toda-las bondades que ela avia, era que muito fiava en Santa Maria; e porende a tirou de vergonna un dia del Rei, que a ssa casa vera de camo. Como Deus fez vo d'agua ant' Archtecryo...
A dona polo servir foi muit' afazendada, e deu-lle carn' e pescado e pan e cevada; mas de bon vo pera el era mui menguada, ca non tia senon pouco en un tonelco. Como Deus fez vo d'agua ant' Archtecro...
E dobrava-xe-ll' a coita, ca pero quisesse ave-lo, non era end' en terra que podesse por deiros nen por outr' aver que por el désse, se non fosse pola Madre do Vell' e Meno. Como Deus fez vo d'agua ant' Archtecro...
E con aquest' asperança foi aa eigreja e diss' «Ai, Santa Maria, ta mercee seja que me saques daquesta vergonna tan sobeja; se non, nunca vestirei ja mais lãa nen lo.» Como Deus fez vo d'agua ant' Archtecro...
Mantenent' a oraçon da dona foi oyda, e el Rei e ssa companna toda foi conprida de bon vinn', e a adega non en foi falida que non achass' y avond' o riqu' e o mesqo. Como Deus fez vo d'agua ant' Archtecro...