Portuguese poem
XXII (Mui gran poder á a Madre…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
Mui gran poder á a Madre de Deus de deffender e ampara-los seus.
Gran poder á, ca sseu Fillo llo deu, en deffender quen se chamar por seu; e dest' un miragre vos direi eu que ela fez grande nos dias meus. Mui gran poder á a Madre de Deus...
En Armenteira foi un lavrador, que un cavaleiro, por desamor mui grande que avi' a seu sennor, foi polo matar, per nome Mateus. Mui gran poder á a Madre de Deus...
E u o viu seu millo debullar na eira, mandou-lle lançadas dar; mas el começou a Madr' a chamar do que na cruz mataron os judeus. Mui gran poder á a Madre de Deus...
Duas lançadas lle deu un peon, mas non ll' entraron; e escantaçon cuidou que era o coteif', enton mais bravo foi que Judas Macabeus. Mui gran poder á a Madre de Deus...
Enton a ssa azca lle lançou e feriu-o, pero nono chagou; ca el a Santa Maria chamou: «Sennor, val-me como vales os teus, Mui gran poder á a Madre de Deus...
E non moira, ca non mereci mal.» Eles, pois viron o miragr' atal que fez a Reynna esperital, creveron ben, ca ant' eran encreus. Mui gran poder á a Madre de Deus...
E fillaron-sse log' a repentir e ao lavrador perdon pedir, e deron-ll' algu'; e el punnou de ss' ir a Rocamador con outros romeus. Mui gran poder á a Madre de Deus...