Italian poem
Brindes de Meneghin a l'ostaria
by Carlo Porta (1775–1821)
Alto allon, trinche vain, trinche vain! Portee scià mezz e zain — e peston, trinche vain, trinche vain, prest, allon! Mì denanz de mia trippa voller d'ogni sort de caraff, de biccer, mì voller metter surba in vassell e vodara cantina a Perell! Ah che bev! Ah che bev che vuj fà, vuj sgonfiamm, vuj negamm — vuj s'cioppà, vuj scarpamm, sgarbellamm — col cantà, col fà eviva al gran mètter che riva, al patron, car carasc, bon patron, ch'el ven scià con la brocca d'oliva, senza ruzz, nè sparad, nè baccan, a proved ai besogn de Milan. Alto allon, trinche vain, trinche vain! Portee scià mezz e zain — e peston, trinche vain, trinche vain, prest, allon! Se i speranz della pas ses agn fa m'han faa bev a sto post tanto vin de fà corr di barchitt, di molin, tanto mej l'è incoeu el dì de boffà, de spongà, de sugà, de negà, chè la pas no la manca — l'è franca, chè l'è chì, che la pò pù scappà. Alto donch, trinche vain, scià del vin! ch'el mè stomegh l'è secch come on ciod, scià on martin de Buscaa, ch'el vuj god con savor in onor — del patron! Quest l'è bon! Cara, cara, che fior de bobô — che l'è quest! Oh che gust! Glô, glô, glô — Benedetta la terra de Buscaa, di contorna de Bust, che ve staga lontana la guerra, che i tempest, i stravent, la scighera vaghen tucc a pestass in brughera. Viva semper quell patron che manten — grass el terren, ch'el sa spend in piantagion e in repar quell che conven, che l'è giust cont i pajsan, che in del spend el va corriv, che ai fattor el liga i man, ch'el sa viv e lassà viv! Viva semper quell patron che va, ved, e che proved, che sa cred ai relazion quell ch'el cred de podè cred! Ogni sces a on patron su sto taj la deventa ona vigna pientada, sgrazzononn d'ugonona inscì fada da stantà col stanghett a portaj. A on patron de sta sort tucc i ugh ghe fan vin, ghe van tucc in cantina: nissun grippa, nissun fa pacciugh, hin inutel i ciav sulla spina. Donch glô, glô — Viva viva el resgiô gloria e onor di Lombard, di Todesch, donch glô, glô — Viva viva franzesch! L'è franzesch quell patron — tanto bon, tucc el san, el san tucc che l'è lu quell patron caregh ras de vertù, ch'el ven scià senza ruzz nè baccan a proved ai besogn de Milan! Ohè baroni, brugnoni, slandroni! Pientamm chì giuradì! de parmì on trattin col martin senza vin? On intort de sta sort al bosin? Prest canaj, razzapaj, Mort o Vin! Pas, pas, pas — che l'è chì lu el bombas. Canegraa — del Modron?... Sanguanon! Pas, pas, pas — hoo fallaa — i mee brugnon. Che Toccaj, che Alicant, che Sciampagn, che pacciugh, che mes'ciozz forester! Vin nostran, vin di noster campagn, ma legittem, ma s'cett, ma sinzer, per el stomegh d'on bon Milanes ghe va robba del noster paes. Nun che paccem del bell e del bon, fior de manz, de vedij, de cappon, fior de pan, de formaj, de butter, no emm besogn de fà el cunt coj biccer, e per quest la gran mader natura la s'è tolta la santa premura de vojann giò de bev col boccaa fior de scabbi passant e salaa, fior de scabbi mostos e suttir di nost vign, di nost ronch, di nost fir. Vin nostran, vin nostran, torni a dì, de trincà col coeur largh e a memoria, chè di vin forestee la gran boria per el pù la va tutta a fornì in d'on pôff, fumm e scumma, e bott lì! Ma ovej là! giust mò lu sur Perell, scià on bon fiaa de vinett, ma de quell savorii, limped, luster e s'cett che se catta suj ronch del Gergnett. Con sto scabbi, che in pont de lejal l'è el retratt del nost coeur tal e qual, gh'hoo intenzion — de intonà ona canzon in onor della nostra patrona che poeù infin, se l'è bella, l'è bona, se l'è dolza, graziosa — e giusosa, foo el mè cunt che l'è on rasol anch lee d'ona vit — ben sciarnida — e scialosa, insedida — e cressuda in sto sit grazia all'aria e all'influss del Verzee! Scià — manch ciaccer, vint, trenta caraff! Paghi mì — chi voeur bev vegna chì, chi voeur bev, presto chì — paghi mì! Creppa, s'cioppa in sto dì — l'avarizia, e che viva la pas, l'amicizia. Alto andemm — sù sbraggemm — sù cantemm, che la sòlfa l'è questa che chì, alto là! intoni mì — citto lì. Viva, viva la nostra patrona, buseccona tant lee come nun, che intuitù de bellezza e virtù per brio bacco le zed a nissun! St'anemina del ciel delicada, destinada a stà ai fianch del patron, l'è el retratt de la pas che l'è in att de fà a sciosc con la giusta reson. Dopo i torber, i guaj, la deslippa che la pippa n'han rott per tant ann, lee la ven come l'arco balen a prometten la fin di malann. Viva, viva la nostra resgiôra protettora di bon Milanes, no gh'è ben fin ch'el ciel le manten che nol poda sperà el nost paes. Car vinitt del Monsciasch savorii che gh'avii giustaa el stomegh de tosa, tornee adess a giustaghel l'istess, conservenn la soa vitta preziosa! Trinche vain, trinche vain, prest, allon! che l'è inscì che forniss la canzon. Puntum chì: adess ghe voeur on crostin tant per romp, per destingu vin de vin... Cribbi! cribbi! che pan piscinin! Hin pù grand i paroll de la metta, hin pù gross i botton del Lapouff, se me catta ona famm de poetta, m'en sgandolli on mezz gerla in d'on bouff. Ma andemm là — che la pas, ch'el patron el ven chì a sigillann in persona, la farà — scomparì sti botton. Manch aggravi, commerzi, danee, on bon Prenzep che faga on quaj spicch, el san tucc, fina el Miggia e el Simona, ch'hin el mantes che sgonfia sù i micch. Ora intant che l'abbondanza l'è in viagg cont el resgiô, vuj spassamm per la Brianza anmò on bott a fà glô glô. Gh'hoo el petitt de impì el bottan cont on fior de firisell che se fa in d'on cantonscell su la volta de Vedan. Ah che vin! Pader Abaa! limped, viv e savorii! De quest chì in del vin de trii no ghe n'è proppi mai staa. Se sto vin tal e qual l'è el podess deventà on omm, e mì anmì deventà on re, no vorrev de galantomm che sto scior vin de Vedan el me stass on brazz lontan... Ma, eel fors lu... che denanz dagh el sacc el me cascia in del coeur el coracc de voltamm per brio bacco a descor col medemm noster re e imperator? Ah sì ben che l'è lu!... saldo... andemm... Alto, spiret, sur Carla!... politto... Via ch'el parla — Moxtill!... spiret.. citto! Cont el fumm de sto vin sacra maistaa, come procurador del popol bass, ghe stampi in ciel pù mej che nè sul sass el giurament de amor, de fedeltaa! Adess, Maistaa, mò el leggiarà addrittura sul volt de tucc la carta de procura. Anem tucc: Trinche vain, prest, allon, viva semper franzesch nost Patron! Chee?... Vin bianch! Quest poeù nò, nol vuj nanch s'el fudess de Masaa del pù s'cett! Nò, nol vuj, malarbetta la pressa! Vin de messa? — Sont pien de respett, hin bon vin, tutt sostanza e savor, ma però van bevuu de per lor, chè no lighen coj vin de color. Mì puttost vorrev fann ona tomma col vin ross de Masaa de cà Romma, cordial, nett e s'cett come on specc, semper bon — stupendon — quand l'è vecc. L'è peccaa, sanguanon, ch'el mè venter nol sia largh come el fond d'ona tina; podarev inscì metteghen denter de sti fior de siropp de cantina, chè ghe n'emm proppi a mucc, a balocch, che a lassaj me va l'anema in tocch. Pagarev no soo cossa... on million! che in quij dì — che stà chì — el nost patron possess mì — fagh in cà el cantinee, ma con patt che i Dottor de la Cort fôrt... s'intend, stassen foeura di pee. Vorrev mettegh lì tucc in spallera i nost scabbi, scialos e baffios, quell bell limped e sodo d'Angera, quell de Casten brillant e giusos, quij grazios — de la Santa e d'Osnagh quell magnifegh de Omaa, de Buragh, quell de Vaver posaa e sostanzios, quell sinzer e piccant de Casal, quij cordial — de Canonega e Oren, quij mostos — nett e s'cett e salaa de Suigh, de Biassonn, de Casaa, de Bust piccol, Buscaa, Parabiagh, de Mombell, de Cassan, Noeuva e Des, de Maggenta, de Arlaa, de Vares, e olter milla million — de vin bon, che, s'el riva a saggiaj el patron, nol ne bev mai pù on gott forestee; fors el loda, chi sa, el cantinee, e fors'anca el le ciamma e el ghe ordenna de inviaghen quaj bonza a Vienna. Scià de bev anca mò, che sont succ! che no poss pù mennà la tappella... Franco in gamba... voj là... ch'el se ponda... Vej! s'el donda — ch'el sbassa la vella, sì s'el voeur voltà là la caraffa de quell tal inscì faa de la staffa. Che caraffa! che vella d'Egitt! Gaviraa?... del sur Duca?... del mej? Vuj sgonfiamm, vuj negamm — l'hoo già ditt! Foo on sequester su tucc i vassej, che l'è quest el ver dì — de boffà, de spongà, de sugà, de negà, chè la pas no la manca — l'è franca, chè l'è chì — che la pò pù scappà. Alto allon! Trinche vain, paghi mì! Chi gh'ha sêt, chi voeur bev, vegna chì! Foo poeù cunt che la pas in d'on mes la ne paga la ciòcca coj spes. Cara pas, santa pas sospirada, tant cercada — comprada e pagada, t'emm cattada — pur anch se Dio voeur! Ah stà chì! Pientet, sceppa, radisa, no destacchet mai pù dal nost coeur! Te faran de ciel limped, de sò i vertù de franzesch, de luvisa, te faran de difesa — e de scesa gratitudena e amor di resgiô, finalment te faran de rosada sta granada e sti gôtt de glô glô. Svint, sù, allegher! coj tazz in di man femm eviva al patron de Milan! Tucc unii in d'ona sola fameja gent de toga, de spada e livreja, gent de cappa, de gippa e de penna, Venezian, Busecconi, Todesch, bevemm tucc, sù sbraggemm — sù cantemm, fin che cascia la spina e la lenna, viva, viva la cá de lo renna! viva, viva, evivazza franzesch! Ch'el ne possa durà sto resgiô fin che al mond ghe sarà de glô glô. Trinche vain, trinche vain, femm bandoria, chè l'è quest el temp giust de scialalla, «e onoremm tucc i ann la memoria de sto dì col glô glô, con la balla».