Italian poem
Porcinella
by Carlo Porta (1775–1821)
M’han cuntaa che Porcinella On dì el fava el prepotent Menestrand con la cannella fìott a tucc allegrament..
El sur Lelli, el Dottorazz, El Tartaja, el Pantalon N’han faa e ditt de tutt i razz Per redull a la reson.
Ma con pu ghe la pettaven, Reussiven a nagott. E de gionta anca buscaven Quej razion doppia de bott.
L’eva appont in sto travaj La gran cà del Romanin, Quand ghe riva propi a taj El famoso Truffaldin.
Truffaldini che l’eva staa Al servizi d’ona stria, El gh’aveva giust grippaa On bacchett con la magia.
E con quel l’è andaa a incontrà Quell birbon de Porcinella, E spliff, splaff te le mett là Incantaa lu e la cannella.
Malappenna che l’han vist Dur e immobel come on mort, Fœura tucc i baracchist: Ghe n’han faa de tutt i sort;
Gh’han daa bott, gh’han spuaa in faccia, Gh’han ditt roba malarbetta, Ma i pu spert a dagh la caccia, I pu brav hin staa i poetta.
Quist che chì ghe s’hin taccaa Come can per i lustrissem, E gh’han scritt e gh’han stampaa Poesij propi bellisem.
Ma coss’è?... Se romp l’incant, Porcinella el torna viv; Alto a gamb, mollen tucc quant Quij che baja e quij che scriv.
Ora mò cossa credii Che nassess de sta lezion?... Ch’abbien miss el coo a partii?... Andee là che sii ben bon.
Per fortuna Porcinella L’è andaa ai quondam a fà cà, Se de nò serem a quella De vedej anmò a scappà.