Pelo souto de Crecente

Pelo souto de Crecente ũa pastor vi andar muit'alongada de gente, alçando voz a cantar, apertando-se na saia, quando saía la raia do sol, nas ribas do Sar.

E as aves que voavan, quando saía l'alvor, todas d'amores cantavan pelos ramos d'arredor; mais non sei tal qu'i'stevesse, que en al cuidar podesse senón todo en amor.

Alí 'stivi eu mui quedo, quis falar e non ousei, empero dix'a gran medo: -Mia senhor, falar-vos-ei un pouco, se mi ascuitardes, e ir-m'-ei, quando mandardes, mais aquí non'starei.

-Senhor, por Santa María, non estedes máis aquí, mais ide-vos vossa vía, faredes mesura i; ca os que aquí chegaren, pois que vos aquí acharen, ben dirán que máis houv'i.