Versos Italian Modesto Della Porta Vujje pijà' la mojje

Italian poem

Vujje pijà' la mojje

by (1885–1938)

Listen in the reader

Lu tempe passe e l’anne sempr’accòjje, nen m’aricorde chiù l’età che àjje, perciò vojje lassà’ pinzìre e guajje, àjje penzate di pijà’ la mojje. Ma prime di trovà chi mi si pije, vajje cerchenne chi mi dà cunzije.

M’à ditte Zi’ Giuvanne di Caròte: — La mojje s’arsumèjje a nu citròne, che tutte sta gnà èsce. Certe vôte, quande l’acchètte, crìchel’e rintòne, dapù li vì’ a tajà’: pô ’scì’ ammannate, pô ’scì’ checòcce e ti pô ’scì’... scarlàte!

Zi’ Colasante immèce m’à spiegate: — La giuvinette quande si marite è gni nu solde nove: appena ’scite è bbelle, pare d’ore, aricercàte. Ma dope a mane a mane si scurisce, divente nere e te s’arruzzinisce! —

E mo vàjje facenne gnì la hatte, la hatte quand’à perse lu pulmone! Ma di truvà’ ne’ ’ncore mi ve’ fatte n’amiche che capisce lu citrone, o quacche âtre che mi garantisce nu solde nove che n’s’arruzzinisce.