Portuguese poem
Ora me venh'eu, senhor, espedir
by Pai Gomes Charinho (1225–1295)
Ora me venh'eu, senhor, espedir de vós, a que muit'ha que aguardei e ora me quero de vós partir sen galardón de camanho temp'hei que vos serví, e quero-m'ir viver en atal terra, u nunca prazer veja, nen cante, nen possa riir.
Ca sõo certo, des que non vos vir, que outro prazer nunca veerei e mal que haja non hei de sentir se non o voss', e assí andarei triste cuidando no vosso parecer e chorando muitas vezes dizer: «Senhor, ja nunca vos posso servir».
E do meu corpo, que será, senhor quando el d'alá o vosso desejar? E que fará quen vos ha tal amor e vos non vir nen vos poder falar? Ca vejo vós e por vós morr'aquí, pois, que farei ou que será de min quand'en terra u vós fordes non for?
Ora con graça de vós, a melhor dona do mundo, ca muit'hei d'andar e vós ficades de min pecador, ca vos serví muit'e galardoar non mi o quisestes, e vou-m'eu d'aquí, d'u eu tanto lazerei e serví, buscar u viva pouqu'e sen sabor.
E mia senhor, tod'est'eu merecí a Deus, mais vós, de como vos serví mui sen vergonha irei per u for, ora con graça de vós, mia senhor.