Joana, dix'eu, Sancha e María

Joana, dix'eu, Sancha e María en meu cantar con gran coita d'amor, e pero non dixe por qual morría de todas tres, nen qual quero melhor, nen qual me faz por si o sén perder, nen qual me faz ora por si morrer, de Joana, de Sancha, de María.

Tant'houve medo que lhe pesaría que non dixe qual era mia senhor de todas tres, nen a por que morría, nen a que eu vi parecer melhor de quantas donas vi, e máis valer en todo ben; non a quige dizer tant'houve medo que lhe pesaría!

E pero máis tolher non me podía do que me tolhe, pero m'hei pavor; tolhe-mi o corpo que ja nunca día éste, nen noite, que haja sabor de min, nen d'al! Que mi ha máis a tolher? Nen vej'ela, que moiro por veer, que ést'o máis que me tolher podía!

E por aquest'eu viver non querría, per bõa fe, ca vivo na maior coita do mundo des aquele día que a non vi, ca non houve sabor de min, nen d'al, nen vi nunca prazer. E pois me vej'en tal coita viver, Deus me confonda se viver querría!

Ca esta dona me tolheu poder de rogar Deus, e fezo-me perder pavor de morte que ante havía.